Afbeelding

Middelbareschoolsentiment #1 – Visjes

Een eerste verhaal in deze serie. Het is mijn bedoeling om geweldige herinneringen op te halen aan mijn tijd op internaat en al de geweldige dingen die ik daar uitspookte met mijn beste vriendjes. Ik ga ze even allemaal een initiaal geven, omdat ze ook het recht hebben om zonder vooroorden hun leven te leiden.

Laat ik jullie voorstellen:
P. Zij is een geweldige vriendin waar ik altijd bij terecht kan. We maakten mooie dingen mee samen.
J. Hij is een vriend die echt geweldige humor heeft, waar ik goed mee kan lachen en die een gave heeft voor awesome zijn.
V. Zij speelt niet vaak een hoofdrol, al is ze meestal wel in de buurt. Ze hoort er hoe dan ook bij, en maakt de verhaaltjes echt af!

En hier gaan we dan!

Op een mooie dag hadden P. en ik niets te doen. We hadden een vrije middag, J. en V. hadden een individuele les. Dus P. en ik liepen wat rond in de buurt van de school. We besloten nog eens langs de dierenwinkel te gaan, waar we al enkele keren waren langsgelopen. Maar deze middag gingen we ook écht naar binnen. Vooraan allemaal dierenbenodigdheden. Achteraan was waar “the real magic happened”. Daar zaten diertjes!

We keken onze ogen uit. Tot we een geniaal plan bedachten. Laten we visjes kopen! En als verassing voor J. nemen we er voor hem ook een mee! Zo gezegd, zo gedaan. Dat we nog een uur Frans en 2 uur koor voor de boeg hadden, daar zaten we niet mee. We zouden wel een oplossing vinden.

Buiten onze 3 visjes kochten we ook wat eten, en uiteraard een bakje. Want natuurlijk hadden we dat niet staan op internaat. Toen we weer op school waren deden we de visjes in hun nieuwe bakje en liepen naar het lokaal waar J. zijn les had. We stuurden hem een smsje met “Hee J., hou je van impulsieve aankopen?” Als antwoord kregen we iets in de aard van “Dat ligt eraan.”
J. kwam buiten van zijn les, gaf ons 1 blik, zei  “losers” en liep weer naar binnen. P. en ik kwamen niet meer bij. Uiteindelijk moest hij wel weer naar buiten komen voor de les Frans.

We liepen naar het lokaal, met onze visjes, en zette het bakje op onze bank. Ik weet niet wat de rest van de klas ervan vond, maar de leerkracht heeft een groot deel van de les besteed aan het praten met ons over “les poisson” en “poison”, van lesgeven kwam niet veel in huis. Heerlijk.
Ook de koorles verliep interessant, met visjes onder onze stoel. Ze hebben het gelukkig wel overleefd. Al zag de leraar er niet zo heel gelukkig uit dat we deze gasten bij hadden.

visjesBlubber, Spot, Bobby en Luchtbel

Na enkele dagen wilde V. ook graag een visje. Geen probleem, tijdens het eerstvolgende vrije uur snelden we naar de winkel om er ook voor haar een uit te kiezen. Ze bleven met z’n allen gezellig op mijn kamer staan, daar kwam het meeste volk en was er altijd wel iemand om ze gezelschap te houden.

De eerste uitdaging kwam eraan: Paasvakantie. Wat nu gedaan? Iedereen kent wel die tabletjes die je aan vissen kan geven om een vakantie te overleven. Zo eentje gooiden we ook bij onze visjes. En we hoorden achteraf dat de poetsvrouw ze ook eten gaf als ze er toevallig was (waarvoor dank!).

Toen de vakantie omwas, merkten we echter iets op. Een van de vissen was verdwenen! Er lag geen vissenlijkje, hij kon niet uit de bak gesprongen zijn, we vonden geen verklaring. P. was verdrietig, het was namelijk Spot, haar visje, die verdwenen was.
Na lang nadenken en veel detectivewerk kwamen we tot een oplossing! Spot was een feeënpeetouder! Hij was verdwenen uit onze bak om een ongelukkig kindje blij te gaan maken! Daar fleurde P. weer van op.

Ondertussen zijn alle visjes helaas overleden, maar we hebben er een hele tijd plezier aan beleefd. Zelfs de zomervakantie hebben ze (miraculeus) overleefd dat jaar!

Ik hoop dat dit eerste verhaaltje jullie heeft kunnen bekoren, velen zullen volgen!

Lieve groetjes,

Aislynn

Afbeelding

Vaarwel, tot nooit: Afscheid van het verleden

Het komende stukje kan wat zwaar zijn. Het is een brief aan de persoon die mij helemaal heeft afgebroken. Ik probeer beetje bij beetje mezelf weer bij elkaar te krijgen. En dit is daar voor mij een heel belangrijk onderdeel van.

Gekregen van hem, hij die mijn leven beter maakt, die me meer steunt dan wie dan ook <3

Hé jij, ja jij daar! Voel je maar aangesproken.

Het is zover. Het moment waarop ik niet langer mijn mond kan houden. Het is genoeg geweest. Al vele druppels zijn in mijn emmer gevallen, maar nu is hij vol. Meer dan vol zelfs, vandaag is hij overgelopen.

Hoe komt het toch dat jij in mijn leven blijft rondlopen? Ik heb je maanden geleden verbannen. En toch vind je manieren om terug te komen. In dingen die ik zie, in conversaties die ik hoor en – het ergste van al – in mijn dromen. Ga alsjeblieft en kom nooit meer terug.

Wat je mij hebt aangedaan wens ik niemand toe. Het had een veilige haven moeten zijn, geen gevangenis. Het had zacht en teder moeten zijn, niet ruw en pijnlijk. Maar dat was het dus wel. En ik was onrustig. Had overal pijn. Mentaal en fysiek. Bont en blauw.

Je liet me geloven dat het allemaal mijn schuld was. Dat ik niets waard was en niet genoeg deed. Dat ik het allemaal verdiende. Je liet me geloven dat niemand nog om me gaf. En waarom zou ik daaraan twijfelen? Er was immers niemand die nog iets van zich liet horen.

Dus liet ik je maar praten, en ik ging meer en meer mee in het verhaal dat je me vertelde. Ik ging mezelf meer en meer haten. Ik geloofde dat ik niets kon. Dat ik beter zou stoppen met school. Dat ik de rammelingen verdiende.

Ik viel af van de stress, die jij me bezorgde. Ik belande op de spoed, door de overlast die ik had. Werken, koken, poetsen, ik deed alles wat ik kon. Maar nooit was het genoeg. En je liet me vaak genoeg horen dat het beter kon. Nu zie ik zelf dat dat niet kon. Dat ik alles eraan deed. Maar nog vond je het niet genoeg.

Nee, ik heb er nooit wat over gezegd. Ik was bang voor de gevolgen. En daarbij, waarom zou ik iets zeggen? Om te beginnen, wie zou me geloven? Niemand. Je praatte je overal uit. Iedereen krijg je om je vinger gewonden. Al snap ik nu niet meer waarom. Zelfs niet hoe ik me zover heb laten krijgen.
En nog iets. Waarom zou iemand me helpen? Ik verdiende toch wat er gebeurde. Dat zou een ander vast ook wel vinden. Dus zweeg ik. Maar nu niet meer.

Wat is er nog van over? Van die tijd met jou?
Ik heb het laagste zelfbeeld wat je je kan voorstellen. Ik heb geen zelfvertrouwen en ga door de grond van schaamte als iemand me een compliment geeft. Want waarom zou ik het geloven? Jij hebt me duidelijk laten weten dat dat niet kon, iets positief over mij.
Ik kan niet meer naast iemand zitten die bier uit een blikje drinkt. Ik krijg er rillingen van en val zelfs bijna flauw. Want jij kon niet zonder.
Ik verdraag geen enkel contact meer aan mijn keel. Zelfs niet van mijn liefste, de man die er wel voor me is. Die me wel graag ziet. En waarom niet? Jij kneep hem dicht. Zodat ik uren later nog zwarte vlekken zag. Maar dat kon je niet schelen. Je merkte het niet eens. Jij draaide je om en sliep.
Ik voel nog steeds de plekken, die je bont en blauw sloeg. Die er al maanden niet meer staan.
Ik kan er nog steeds niet tegen als iemand me onverwacht vastpakt, de paniek voor een stel klappen overvalt me nog steeds iedere keer.
En het ergste van al, ik wordt hysterisch iedere keer dat ik aan je denk. En nee, dat is niet hoe ik de rest van mijn leven wil doorbrengen.

Je hebt zo veel kapot gemaakt. Maar banden beginnen te herstellen. Mijn beste vriendin heb ik terug in mijn leven. Ik ben vooral haar ontzettend dankbaar dat ze me een tweede kans heeft gegeven. Voor haar ben ik bij je weggegaan. Door haar heb ik de kracht gehad om het de rug toe te keren. Ook al wilde ze van mij niets meer weten. Zij is alles. En ik dank mijn leven aan haar. Want ik geloof echt dat er een moment zou gekomen zijn dat je niet zou gestopt zijn. Dat het te laat zou zijn. Maar dat is nu allemaal voorbij.

Nu krijg ik steun van mijn familie, van wie je zei dat ze me allemaal vergeten waren en dachten dat ik uitschot was. Van mijn vrienden, zowel oude als nieuwe. En het allerbelangrijkste, van mijn vriend.
Een liefhebbende vriend, die er geen probleem mee heeft dat ik ook een leven heb buiten hem. Die het niet erg vind dat ik mijn familie en vrienden wil zien. Die me niet dwingt tot dingen waar ik echt tegenop zie. Dit is hoe het moet zijn, dat zie ik nu ook.

En mijn zelfvertrouwen is nog altijd niet optimaal. Maar ik zal er wel komen. Ik weet nu dat ik wel dingen kan. Al doe ik nu niet de dingen die ik een half jaar geleden dacht dat ik nu zou doen. Ik kan nu wel zeggen dat ik gelukkig ben. En dat kon ik bij jou niet lang zeggen.

Ik hoop dat je ooit tot inkeer komt over wat je hebt gedaan. Dat je ooit verantwoordelijkheid opneemt voor je daden. Maar ik zal er niet te veel op hopen. Dan wordt ik ook niet teleurgesteld.

Nu is het dus genoeg geweest. Dit afscheid is definitief. Verdwijn, en kom nooit meer terug!

Dit was een persoonlijk stukje, dat ik echt van me af moest hebben. Bedankt aan iedereen die er voor me is, zonder jullie had ik het nooit gekund. Speciale dank aan 2 mensen, zij zullen weten over wie ik het heb. Jullie zorgen ervoor dat ik kan doorgaan.

Lieve groetjes,

Aislynn

Afbeelding

Spanje, de hoogtepunten

 

Zo, dan rest me alleen nog om een klein verslagje te maken van wat mijn reis heeft ingehouden. Ik ga niet alles vertellen, maar toch hier en daar een klein dingetje.

De reis vertrok op 25 oktober, in de avond. Een busreis van +/- 17 uur bracht ons in Lloret de Mar. Erg comfortabel slapen lukt niet in zo een bus, dus het grootste gedeelte van de 26de bracht ik door op mijn kamer om wat te bekomen. (Voor meer over mijn kamer, klik hier) Wel verkende ik de stad even, samen met een groepje dat ook in het hotel verbleef.

Op maandag, 27 oktober hadden we een eerste uitstapje met de reisorganisatie. Dat was naar Tossa. Hieronder enkele foto’s die ik daar gemaakt heb. Het was een leuk, gezellig stadje, dat voor mijn toeristische oog eigenlijk best veel op Lloret leek. Maar desalniettemin heb ik er een paar leuke uurtjes doorgebracht.

WP_20141027_10_04_32_Pro

WP_20141027_11_31_26_Pro

 

Een dagje later, de 28ste alweer, ontdekte ik samen met een vriend een parkje waar een heleboel katten liepen. En dan bedoel ik echt jonge katjes.

WP_20141028_15_41_51_Pro

De katjes waren duidelijk ook gewoon aan mensen. Ze kwamen echt gewoon naar ons toe en lieten meteen toe dat we ze aaiden. Hier bleven we dan ook een heel tijdje hangen om met de katten te knuffelen en te spelen.

 

WP_20141028_15_42_47_Pro__highres

Dit kleine katje was echt nog niet oud, en superspeels! Het was echt heerlijk om te zien hoe hij zich vermaakte.
We zagen trouwens op een blad papier dat aan de bomen hing dat we de katten niet mochten voeren omdat er een speciaal team dat kwam doen. Dat team verzorgde ook de katten, en dat was eraan te zien. Ze zagen er heel gezond uit, hadden vers water en nestjes. Om deze reden waren we dan ook niet bezorgd om vlooien, ziektes of wat dan ook.

 

WP_20141028_15_44_19_Pro__highres

We sloten de avond af met een heerlijke cocktail. Nu moet ik wel eerlijk toegeven dat ik niet meer weet hoe deze heetten. Mijn favoriet hadden ze namelijk niet in deze bar. Maar dat hield ons niet tegen om hiervan te genieten!

WP_20141028_21_54_50_Pro

29 oktober was een luie dag. Beetje rond kuieren, beetje kijken, beetje hangen in de hotelkamer. Veel meer is er niet gebeurd die dag. Wel besloot ik mijn haar te laten vlechten, in allemaal kleine mini-vlechtjes. Dat heeft zo een 2,5 uur geduurd! Amai, mijn achterste deed pijn van het lange stilzitten. Maar het heeft met wel 63 vlechtjes opgeleverd. (Ja ik heb ze geteld, ik verveelde me vandaag een beetje)

 

Op 30 oktober wandelden we met 2 nog eens door Lloret. we hadden de 28ste na het bezoekje aan de cocktailbar een winkel gevonden met prachtige kaarsen in de etalage. Dus we MOESTEN gewoon terug om te kijken wat er binnen nog meer te zien was. Hier enkele beelden uit de winkel.

WP_20141030_10_30_18_Pro

Alle kaarsen in de winkel werden ook met de hand gemaakt. Indrukwekkend, toch?

WP_20141030_10_31_39_Pro

Ook deze dag was er een uitstapje met de reisorganisatie gepland. Dit maal naar Bésalu. Ook een mooi stadje. Dit was wel erg historisch, mooi om rond te lopen.

 

WP_20141030_15_57_44_Pro

Kijk naar dit uizicht! Toch gewoon WAUW, nee?

WP_20141030_15_58_07_Pro

En ook weer veel winkeltjes. Leuk!

WP_20141030_15_53_00_Pro__highres

 

Ook deze avond een cocktail. Dit keer op het strand! Echt fantastisch! En ze hadden Tequila Sunrise, mijn absolute favoriet. Hier zie je onze halve liters.

WP_20141030_20_30_05_Pro

En dan afsluiten met een tijdje stilzitten en babbelen aan het water. Meer moet dat toch niet zijn?

WP_20141030_21_23_25_Pro

 

31 oktober. Halloween. En meteen ook de laatste dag in Spanje. Opstaan was moeilijk, net als het besef dat we om 16u alweer de bus op moesten, voor een terugreis die 17 uur ging duren.

Ik besloot om nog snel een aantal foto’s te maken om de omgeving vast te leggen, zodat ik thuis in de kou nog even zou kunnen terugblikken.

Als eerste, het uitzicht vanop mijn terrasje.

WP_20141031_09_27_39_Pro

Op het plein voor het hotel stond deze grote draaimolen. Ik vind dat altijd wel mooi om naar te kijken. Een beetje nostalgisch. Dus ook dat was een fotootje waard!

WP_20141031_09_58_44_Pro

Ook moesten we uiteraard afscheid gaan nemen van de katten. Hier nog even wat beelden van de twee allerkleinste katjes uit de hoop.

 

WP_20141031_10_39_43_Pro

We hebben echt een uur hier gezeten en gespeeld. Konden we ze maar mee naar huis nemen! Maar aangezien de reisorganisatie daar hoogstwaarschijnlijk niet zo blij mee was geweest hebben we het hier maar bij gelaten.

WP_20141031_10_39_53_Pro

En dan het uitzicht van aan het parkje waar de katten zaten. Mooi! Ik hou echt van de bergen!

WP_20141031_10_35_31_Pro

 

Een klein wandelingetje richting het strand bracht ons langs deze gigantische pizzastukken. Een ook al kregen we later op de dag nog eten in het hotel, deze konden we echt niet laten liggen. En het was heerlijk!

WP_20141031_11_16_32_Pro

Wat een uitzicht, toch? Ik bedoel, hoe kan je hier nu niet van houden?

WP_20141031_12_34_43_Pro

En dan hier, oppassen dat de voetjes niet nat worden ^^

 

WP_20141031_12_00_20_Pro

 

Cocktailbars op het strand. Kijk eens hoe groot die voorbeelden zijn? Fantastisch toch? Dat zag er zo aanlokkelijk uit!

WP_20141031_12_08_32_Pro__highres

Dus uiteraard heb ik me laten overhalen. Met deze liter Tequila Sunrise. Geen paniek, deze heb ik niet in m’n eentje achterover geslagen. Heerlijk genieten van de laatste uren in Lloret, met een prachtig uitzicht. Zalig.

WP_20141031_13_45_59_Pro

 

Na het genieten van de cocktail was er nog genoeg tijd om even te zonnen op het strand. Maar dan was het echt tijd om afscheid te nemen van Spanje. Een interessante busreis en heeeeel veel uren brachten ons weer terug in België. Gelukkig een beetje een warme dag,zodat we tenminste dat nog hadden.

Ik heb echt genoten van deze reis. Het was heerlijk ontspannend. En ik heb een stukje Europa gezien waar ik nog niet eerder was geweest. Maar waar ik wel graag nog eens heen zou gaan. Wie weet in de toekomst…

Lieve groetjes,

Aislynn

Afbeelding

Spanje, een eetdagboek

Ondertussen ben ik al een tijdje terug van Spanje. Maar ik kan het toch niet laten om nog te delen wat ik daar allemaal zoal gegeten heb. Ik heb een hele dag elk bord gefotografeerd voor ik het naar binnen werkte. En ik moet zeggen, ik heb daar meer gegeten dan ik in tijden heb gedaan. Maar het was allemaal ongelofelijk lekker!

Alle maaltijden werden in buffetvorm geserveerd. En er was water en wijn a volonté te krijgen.

Ontbijt

WP_20141027_08_06_24_Pro
Een mix van verschillende soorten cornflakes (ik kon niet kiezen), waar ik dan ook yoghurt onder heb gemengd. En dan een mini-croissant, een mini-chocoladebroodje en een cakeje.

Middag

WP_20141027_13_27_39_Pro
Mijn eerste bord: Pasta met een soort witte saus, calamaris, paella, een soort gegrilde vis en komkommer (Ik houd van komkommer! Dat was elke dag een constante op mijn bord.)

WP_20141027_13_40_42_Pro
En dan nog een tweede bord, omdat het zo lekker was! Nog meer pasta met witte saus, een klein beetje paella en dan ook een schepje linzen met aardappel (of aardappel met linzen, het is maar hoe je het wil)?

WP_20141027_13_51_47_Pro
En dan nog het dessert. Niet alle dagen, maar toch regelmatig stond er een chocoladefontein, met daarrond kommen met soorten fruit, spekjes en koekjes. Je kon je eigen spiesje maken met de saté-prikkers die er ook stonden, maar ik besloot het allemaal op een hoopje op mijn bord te gooien. Ik bedoel maar, hoe lekker ziet dit eruit?

Avond

WP_20141027_19_43_25_Pro
Ook hier weer twee borden. Eentje met pasta en tomatensaus, een beetje aardappelpuree, een stukje kop, een mini-cordon bleu en komkommer.

WP_20141027_19_55_26_Pro
Om dan op het tweede bord wat rijst, enkele kip nuggets, nog meer mini-cordon bleu, een stukje gegrilde aubergine, groene boontjes en een substantie die ik me niet meer echt herinner. Het smaakte (op dat laatste na dan, dat weet ik niet meer) echt verrukkelijk!

WP_20141027_20_06_27_ProEn ook hier hoorde een dessert bij. Ik kon het niet laten om weer langs de chocoladefontein te gaan. Maar ik besloot ook langs het dessertbuffet te gaan. Daar lagen grote stukken fruit (zoals je ook kan zien) maar ook verschillende gebakjes, panna cotta, mousse, ijs, … Echt een grote keuze.

Zoals deze ene dag wel laat zien (en ja, de andere dagen was het ook zo uitgebreid, ik heb niet eens alles kunnen proeven) heb ik het zeker niet slecht gehad wat betreft het eten. Elke dag andere dingen en een heel grote keuze. Voor ieder was er altijd wel wat te vinden. Er lagen zelfs altijd frietjes. (Maar als ik dan zeg altijd bedoel ik ook altijd. Ze lagen er zelfs tijdens het ontbijt. Bah!)

Lieve groetjes,

Aislynn