Afbeelding

Altijd moe zijn is een ding. Maar Lyme?

Al heel lang voelde ik me niet goed. Ik sliep meer uren dan normaal en elke week was ik wel een keertje ziek. Om te beginnen werd dit geweten aan stress en de te grote druk die ik mezelf oplegde in verband met school en stage. Hier kon ik wel mee leven, het leek me ook logisch dat dit de oorzaak was. Dat ik tijdens mijn examens ziek werd en een paar dagen niet kon gaan werd toegeschreven aan buikgriep. Ook dit vond ik erg logisch klinken. Veel mensen in mijn omgeving waren ziek en buikgriep gaat snel over van mens op mens. Nog steeds geen belletje dat ging rinkelen dus.

Maar na mijn examens ging het vermoeide gevoel niet over. Ik sliep nog meer als ervoor. Dit liep zelfs op tot 14 uur op een dag. En nu kon ik het niet meer wijten aan stress of te hard werken. Ik deed namelijk niets meer voor school, onder het motto van eerst uitrusten en er dan weer tegenaan. Ook was ik nog steeds regelmatig ziek. Na een hele tijd sukkelen was ik het gewoon helemaal beu op dit punt. Ik besloot om toch maar eens een uitgebreid onderzoek te vragen bij de huisarts. Ik ben geen fan van naalden, al helemaal niet van bloednames, maar het kon niet anders.

Ik maakte een afspraak, vertelde mijn verhaal en liet mijn bloedonderzoeken. De arts vertelde me dat hij onmiddellijk moest denken aan klierkoorts, omwille van het vele slapen dat nog steeds elke dag meer werd. Hij zei me dat het onderzoek hiernaar langer duurde dan een normaal bloedonderzoek en dat ik 5 dagen moest wachten. Hij zou dan wel ook een aantal andere dingen onderzoeken, om andere oorzaken te kunnen uitsluiten. Met klierkoorts zou ik wel kunnen leven. Het is maanden lang moe zijn, maar daarna is het ook over. Dus met dat idee in het achterhoofd ging ik gerust naar huis, een beetje slapen.

Ik wachtte af tot de resultaten binnen zouden zijn. Op maandag, tijdens mijn stage belde ik zo snel mogelijk. Onder de speeltijd kon ik niet meer wachten. Ik kreeg de dokter aan de lijn, maar hij had geen goed nieuws voor mij. Het was geen klierkoorts, maar de ziekte van Lyme. Ik moest me geen zorgen maken zei hij. We zouden die dag nog beginnen met antibiotica. 10 dagen en dan zou mijn bloed opnieuw onderzocht worden maar normaal zou het dan in orde zijn.

Toch was ik door deze uitslag volledig van mijn melk. Ik wist een beetje wat Lyme inhield en had al verhalen genoeg gehoord over gevallen waar het helemaal niet zo goed was afgelopen. En dat zijn natuurlijk de verhalen die als eerste in je op komen op dat moment (al weet ik maar al te goed dat het ook heel goed en zonder problemen kan aflopen). In samenspraak met de directeur van mijn stageschool werd beslist om mijn stage voor die week te onderbreken zodat ik een beetje kon bekomen. Stage inhalen kan ik altijd nog.

Maar toen ik thuis was kwamen pas de vragen en de emotie. Hoe kan dit? Waarom? Is het zeker dat ik er kan van genezen? Op dat moment was ik alleen thuis met mijn gedachten, en dat bleek niet zo een heel goed idee. Alleen was ik wel zo slim om van het internet af te blijven. Want uiteraard zou ik daar alleen maar slechte getuigenissen vinden.

Lyme?

290px-Life_cycle_of_ticks_family_ixodidae_nl

Wat ik wel al wist van Lyme is dat het wordt overgedragen via besmette teken. Nu ben ik altijd heel erg voorzichtig geweest met teken en heb ik er nooit een bij mezelf gezien. Ook een rode vlek die typerend is voor een besmette tekenbeet heb ik nooit gezien. Al heb ik achteraf wel gehoord dat deze vaker niet aanwezig is dan wel.

Wat is Lyme dan eigenlijk wel? Het is een ziekte die wordt veroorzaakt door een bepaalde bacterie die – zoals ik al zei – wordt overgedragen door besmette teken. Als deze niet op tijd wordt behandeld kunnen er problemen met het zenuwstelsel, de gewrichten en de spieren ontstaan. In late stadia zijn verlammingen een duidelijk symptoom van Lyme. Aangezien het hart een spier is waarvan we niet willen dat deze verlamd is het volgens mij wel duidelijk dat een snelle diagnose gewenst is.

Bij mij zijn er nog geen erge symptomen opgetreden, hetgeen wil zeggen dat ze er nog redelijk op tijd zijn bij gekomen. Wel heb ik vernomen dat de bacterie al lang in mijn lichaam zit. Op dit moment zijn er geen teken om te beginnen. Maar ook was de bacterie al ver verspreid in mijn bloed. Minstens 6 maanden is me verteld. Maar het kan ook al jaren aanwezig zijn en nu pas doorgebroken. Dat weet ik niet, en eerlijk gezegd wil ik het ook niet echt weten.

Momenteel krijg ik een behandeling met pilletjes antibiotica. Na enkele dagen ben ik terug naar de huisarts geweest en is meteen besloten om de behandeling van 10 dagen te verlengen naar 30 dagen. Dit omdat dus bleek dat de bacterie al lang in mijn lichaam zit. Ondertussen zijn we iets meer als een week verder. En de moeheid is er nog evenveel, als het al niet meer is. Antibiotica is geen snoepje, dat merk ik nu maar al te goed. Ik ben er ook nog elke dag misselijk van. Dit neemt niemand voor zijn plezier dus. Maar alles om van deze ziekte af te raken!

Een niet zo heel vrolijke post vandaag, maar ik blijf lachen!

Lieve groetjes,

Aislynn

 

Advertenties
Afbeelding

1 week suikervrij

Zo, ik ben ondertussen een weekje bezig met suikervrij eten. Het is een beetje gegaan met ups en downs, maar dat had ik wel al verwacht. En eerlijk gezegd heb ik van mijn zondag een zon-dig-dag gemaakt.

Laat ik de afgelopen week eens even overlopen.

no-sugar

Op zondag begon ik met mijn suikervrije maand. En natuurlijk net op die dag kreeg ik langs alle kanten zoetigheden voorgeschoteld. Het was niet eenvoudig om aan iedereen uit te leggen dat ik geen suiker meer ging eten voor een maand en dat ik dus alles moest afslaan. Er werd mij verschillende keren gezegd dat ik dan gewoon een dagje later moest beginnen maar hoe aanlokkelijk dat ook was, ik heb het niet gedaan en ik heb de cake, vlaai, koekjes, enzovoort kunnen weerstaan.

De dagen erna ging het ook nog steeds goed, zo lang ik voldoende at van de dingen die mochten had ik geen honger. Al had ik wel de drang naar iets zoet. Naarmate de week vorderde werd dit wel steeds erger. Maar nog steeds kon ik er vanaf blijven. En daar ben ik persoonlijk best trots op, als je ziet waar ik vandaan kom, met elk moment van de dag wel een koekje of snoepje in mijn mond.

Op de nacht van donderdag op vrijdag kreeg ik echter slecht nieuws. Mijn grootvader is overleden. Het is een erg emotionele tijd nu, en daar heb ik veel last van.

Met eten kreeg ik het ook moeilijk vanaf dat punt. Ik ben namelijk een emotionele eter, en ik had op dat moment gewoon snoep nodig. Toch heb ik het niet gedaan. Ik dacht bij mezelf dat ik mijn doel echt wilde volhouden. Dus heb ik me netjes aan mijn voedingsschema gehouden. Dat ging allemaal goed, tot vandaag – zondag. Vandaag kon ik het niet meer om helemaal geen suiker te eten. Dus at ik een beetje.

Ik heb nog steeds mijn handen van koeken en snoep af kunnen houden – en dat is voor mij al een hele prestatie – maar een pistolet met choco moest ik gewoon even eten. En ik de avond een beetje pizza. Ik heb nu met mezelf afgesproken dat ik op zondag wel wat suiker mag hebben, al is het niet gezond. Maar ik denk dat ik het voor mezelf op deze manier veel beter kan volhouden, misschien zelfs langer als een maand, wie weet?

Oh ja, omdat ik vandaag toch wat mocht zondigen van mezelf besloot ik ook een zakje capri-sun te drinken. Kan je geloven dat ik dat niet in een keer naar binnen kreeg? ZO ZOET! Vroeger dronk ik er zo 3 na elkaar. Nu had ik 3 verschillende momenten nodig om het zakje leeg te krijgen. Ik denk dat dat een teken is dat ik toch een beetje op de goede weg ben. En dat ik mezelf heb bewezen dat suiker en al dat zoete echt niet hoeven!

Lieve groetjes,

Aislynn