Afbeelding

Kindercircus 2015

Van 6 tot 8 juli was het weer zover! De jaarlijkse kindercircuscursus te Houthalen Helchteren. Vorig jaar konden jullie van mij ook al een verslagje lezen (klik hier) en dat is dit jaar niet anders. Pas op, fotospam tussen de stukjes tekst door!

7156971_orig

Tijdens deze driedaagse cursus kunnen kinderen van (bijna) 6 jaar tot 14 jaar kennis maken met verschillende circusonderdelen, een onderdeel uitkiezen, dit inoefenen en een heuse act in elkaar zetten om het eindresultaat uiteindelijk te laten zien aan hun ouders en anderen tijdens een spectaculaire show! De cursus en show worden professioneel begeleid door Arie Hemmen van STT-produkties.

5758665_orig

Er wordt de nadruk gelegd op evenwichtsonderdelen en onderdelen die goed zijn voor de motoriek van de kinderen. Tijdens het indelen in groepjes wordt er dan ook rekening gehouden met de leeftijd van de kinderen, zodat ze op hun niveau en hun tempo kunnen werken en kunnen groeien doorheen de jaren dat ze naar het circus komen. Tijdens de eerste voormiddag kunnen ze, na een welkom en een voorstelling van alles, echter alle onderdelen uitproberen, ook al zijn ze eigenlijk al te oud of net nog te jong voor dat onderdeel. Even overal van proeven zeg maar.

6422088_orig

9514652_orig

Net voor de middag moet dan een keuze worden gemaakt, 2 onderdelen uit alles opgeven. Dan worden er groepjes ingedeeld, want uiteraard is er maar tijd om 1 act in te oefenen. Maar door 2 keuzes op te geven kunnen we garanderen dat (bijna) iedereen een onderdeel van zijn of haar keuze heeft. Dit jaar was het wel weer een heel gepuzzel en hebben we 1 kindje moeten terugroepen om een ander onderdeel te kiezen omdat we er echt niet uit kwamen helaas. Gelukkig was zij uiteindelijk ook erg blij met haar 3de keuze en kon het echte oefenen zonder problemen beginnen voor iedereen!

1287041_orig

Na zo een eerste, toch wel drukke dag was er bij verschillende groepjes toch al iets mooi te zien! Uiteraard met nog een lange weg te gaan, maar het is heerlijk voor zowel de kinderen als ons moni’s om te zien wat ze er na enkele korte uurtjes al van maakten.

652953_orig

Dag 2 begon wederom met een gezamelijk welkom, waarna de kinderen zich samen met hun moni’s verdeelden over de verschillende locaties om verder te oefenen. ’s Morgens is het altijd even weer erin komen, maar dat duurt niet lang. De kinderen werkten verder aan het onder de knie krijgen van hun onderdeel en ook de acts begonnen zich al langzaam te vormen.

9000485_orig

Ondanks de enorme warmte bleven de kinderen gemotiveerd verder oefenen. Immers, ze hadden niet meer zo heel veel tijd. Dat zeiden ze zelf ook als er een extra pauze werd gegeven (of toch in mijn groepje, over andere groepen kan ik natuurlijk niet echt oordelen). “Maar gaan we wel genoeg tijd hebben om nog te oefenen als het nu weer pauze is?”. Hihi, schatjes toch!

1954476_orig

Hoewel naar het einde van de dag toe toch de vermoeidheid er wat in kwam. En was het af en toe toch wat moeilijk om de motivatie er in te houden. Dan hadden ze gelukkig elkaar nog om bij de arm te nemen en samen nog wat trukjes te gaan oefenen. Alles voor het mooie eindresultaat!

2666671_orig

7914630_orig

Aan het einde van deze tweede dag was er zelfs al een groepje klaar om hun act te laten zien. Hiervoor kwamen we weer allemaal samen in het schouwburg om zo de dag af te kunnen sluiten met een leuk optreden.

3799090_orig

Dag 3 was een spannende dag voor ons allemaal. De kinderen kwamen enthousiast binnen en vertelden al honderduit over wie er allemaal ging komen kijken naar de show die avond. Ook wisten ze heel goed dat er niet meer zo veel tijd over was om te oefenen. De acts stonden grotendeels in elkaar en moesten nog een paar keer doorgenomen worden, maar dan was de tijd om!

1929061_orig

7665992_orig

9986969_orig

Ondertussen hadden was ook wel duidelijk dat een beetje gek doen tussendoor nodig was!

2609897_orig

7758694_orig

En ongelukjes kunnen gebeuren…

7496701_orig

In de namiddag was er een grote generale repetitie voorzien. Dit is altijd een spannend moment. Zo konden de kinderen al wennen aan het feit dat er publiek zat, de lichten, de kostuums die ze gingen dragen. En ze hadden de kans om elkaars act’s vanuit het publiek te bekijken.

1695764_orig

2910194_orig

5001467_orig

5368988_orig

Na de generale repetitie gingen de kinderen naar huis om te eten. Zo konden ze daar ook nog even hun energie en stress kwijt en een beetje ontspannen voor het grote moment. Ook hadden wij die tijd dan vrij om alles klaar te zetten, de laatste dingetjes na te kijken en natuurlijk zelf ook wat te eten.

9795633_orig

9162015_orig

8443543_orig

7799287_orig

De laatste technische dingetjes in orde brengen…

7616074_orig

En dan eindelijk was het zover. Het moment waar iedereen zo naartoe geleefd had. De show. Kostuums werden aangetrokken. De kinderen werden geschminkt (al dan niet onder protest van enkele jongens). Dan in stilte plaatsnemen naast het podium zodat ze van daar ook nog eens naar de show konden kijken tot het tijd was voor hen om te gaan klaarstaan.

4392577_orig

5111967_orig

6980519_orig

8016396_orig

9268598_orig

Dit jaar zat ik aan de muziek, dus kon helaas mijn eigen groepje niet begeleiden backstage. Om die reden hier toch nog even een tribute aan hen, want vanaf mijn plekje had ik wel een ideaal uitzicht om te filmen.

Na het spetterende optreden was het tijd om afscheid te nemen van de kinderen, de kleedkamers netjes achter te laten en het materiaal weer in te laden. (Nogmaals dank aan mijn papa en lieve vriend om voor mij in te springen!) En dan natuurlijk nog gezellig even napraten met de bende moni’s en Arie.

5704813_orig

Tot volgend jaar!

2388286_orig (1)

Foto’s : ©M.LouiseVgFotografie
B
ekijk meer foto’s: Dag 1Dag 2Dag 3Slotmoment

Lieve groetjes,

Aislynn

Advertenties
Afbeelding

Pijn, tot in mijn ziel

Hoe 5 maanden konden beginnen met het vooruitzicht van de hemel maar eindigen in de hel.

— Dit is nog eens een stukje met een deel verwerking van mijn verleden. Er komen expliciete stukken aan bod. Niet aangeraden voor gevoelige of jonge mensen. Een heel lang stuk tekst, waar ik al lang aan zit te werken en lang heb getwijfeld of ik het wel zou online zetten. —

— Edit: Dit is 2 jaar geleden begonnen en ondertussen dus meer dan een jaar voorbij, dit bleek ik niet duidelijk te hebben vermeld. Ik kon echter nu pas mijn verhaal vertellen. —

foto-van-een-regenachtige-dag-met-regendruppels-op-het-raam-hd-regen-achtergrond

Het begon “onschuldig” met verbale dingen. Kleinerende opmerkingen die werden weggelachen. Eerst thuis ja. Stomme dingen. Dat had ik al moeten zien. Maar dat deed ik niet. Ik stortte me op dit, alsof het mijn laatste kans was op liefde en een relatie. Achteraf zie ik goed in dat het geen van beide ooit is geweest. Maar het bleef niet bij thuis. Na een tijdje kwam ook in het openbaar. Dingen over mij, over mijn verleden. Dingen over de mensen die me dierbaar waren – en nog steeds zijn. Dat was nog het ergste. Zij hadden er niets mee te maken, maar je wist dat dat me het meeste zou raken. Want dat je het bewust deed daar stel ik me nu geen vragen meer bij. Ik probeerde het altijd voor mezelf goed te praten, maar dat had niet gemoeten.

Toen ook dat weer een gewoonte was geworden kwam het volgende. Me echt kwetsen door er anderen bij te halen. Je ex die zo geweldig was bijvoorbeeld. Haar uitnodigen en doen alsof wij niets hadden. Als we haar ergens tegenkwamen je laten kussen door haar. Omdat je wist dat zij dat nog steeds wilde. Ook dat had een teken moeten zijn dat niet alles in orde was. Een signaal van hoe je echt was. Maar ik zag het niet. Nog steeds te zeer gefocust op “het moet deze keer wel lukken”. En ik ben er zeker van dat je dat ook wist.

Het ging hierna niet de betere kant op. Er kwamen ruzies. Omdat ik dingen niet goed deed. Ik kon het niet. Ik maakte fouten. Ik lette niet genoeg op als je iets uitlegde. Ik moest dingen zelf maar uitzoeken, ook al kende ik er niets van. Dat waren de dingen die ik constant moest aanhoren. Dat ik niets kende van boekhouden kon je niets schelen, ik moest het maar oplossen. Dat ik geen website kon ontwerken kon je niets schelen, ik moest het maar oplossen. Dat ik geen ervaring had met zakelijke communicatie kon je niets schelen, ik moest het maar oplossen. Maar o wee als er dan iets niet helemaal goed ging. Dan kreeg ik het te horen.

herfstbladeren-op-het-raam-en-regendruppels-hd-herfst-achtergrond

Ik kreeg een patroon in de gaten. Elke avond dronk je. In het begin had je altijd wel een uitleg. Iets om te vieren. Of gewoon “een gewoonte bij het koken”. Maar naarmate ik langer bij je was bleven de excuses weg. En werd het drinken meer. Ik zag wel dat het een probleem was, maar er iets op zeggen durfde ik niet. Als ik een beetje te lang keek zei je ook zelfverzekerd dat je geen probleem had maar dat je het gewoon lekker vond. Die uitleg was goed genoeg voor mij.

Na een tijd was het gemakkelijker voor je om niet alleen te roepen maar me ook van mijn stoel te sleuren. Aan mijn haren. Met eerst nog een harde klap tegen mijn hoofd. En erna als ik geluk had ook nog wat klappen. Natuurlijk op mijn schouders en rug, want daar zag je de blauwe plekken niet. Maar ik ging er niet tegenin. Je had me duidelijk genoeg gemaakt dat ik dit verdiende. Dus waarom zou ik tegenspreken wat ik verdiende?

Contact hebben met vrienden mocht ik op dat moment al niet meer. Want waarom zou ik? Zij hoorden bij mijn verleden, en dat had ik toch niet meer nodig? Mijn telefoon werd gecontroleerd op berichtjes en belletjes. Mijn ouders mocht ik af en toe eens bellen. Want zo goed was je. Ik mocht toch zeker niemand verwaarlozen? Ook hier had ik kunnen zien dat dit niet gezond was. Je sprak jezelf tegen en mijn beste vrienden mocht ik niet meer spreken. Je zorgde er wel voor dat zij niet meer met mij wilden spreken zelfs.

Maar tijd om hierover na te denken had ik niet echt. Ook daar zorgde je wel voor. Elke dag werken. Als het niet buitenshuis was, dan was er binnen genoeg te doen. Opruimen – jou rommel dan nog, administratie – uiteraard de jouwe , na een tijd elke dag koken – al kon ik niet koken, maar dat was dan weer een extra reden om me te straffen en me klappen te geven. Het ergste was die keer dat je met een pan hete olie en paddenstoelen boven me stond te dreigen om hem op mijn hoofd om te keren, ik in een hoekje gedreven in de gang huilend van angst.

in-het-bos-met-herfst-en-regen-hd-herfst-achtergrond

Bont en blauw was ik regelmatig. Maar dat moest ik dan maar verbergen. Elke ochtend opnieuw zei je dat het je speet. Dat het niet je bedoeling was geweest om me pijn te doen. Dat het toch wel wat mijn eigen schuld was en dat ik het had uitgelokt. En elke ochtend opnieuw geloofde ik je. Dat je er niets aan kon doen. En dat het mijn eigen schuld was.

Geleidelijk aan begon ik gewicht te verliezen. Stress, besef ik achteraf. Maar op dat moment snapte ik niet hoe het kwam. Je vond dit niet leuk. Je had me liever met wat meer vlees aan. Dus moest ik eten. En eten. En eten. Maar ik bleef afvallen. Dus sloeg je me weer. Want ik deed mijn best niet. Ik hield niet van je. Op een bepaald moment werd ik ziek. Mijn bloeddruk daalde, zo laag en zo lang dat je niet anders kon dan me naar het ziekenhuis brengen. Daar werd bloed geprikt. En zagen ze de blauwe plekken op mijn armen. Je had me gesmeekt om niet te zeggen waar dat door kwam, met tranen in je ogen, dus loog ik. Waarom ik dat deed? Ik weet het niet.

Het beetje contact dat ik mocht hebben met mijn ouders werd ook minder en minder. Tot ik ze uiteindelijk alleen nog mocht bellen als het geld op was. Want dat was ook nog zoiets. Ik was eigenlijk een student. Maar ik mocht niet meer naar de lessen gaan. In plaats daarvan moest ik voor je werken. Je zorgde er wel voor dat ik meer verdiende dan ik mocht, daar had je allerlei omwegen voor. Op de een of andere manier kreeg je altijd alles voor elkaar. Maar als we dan toch eens zonder geld zaten moest ik mijn ouders maar wat vragen. Zodat je vooral meer drank kon kopen.

Awesome_Rainy_Wallpapers_www.laba.ws

Awesome_Rainy_Wallpapers_www.laba.ws

Ook tussen de lakens gebeurden er dingen die niet door de beugel konden. Maar zelfs daar had je een uitleg voor. Seks hoorde bij een relatie. Dus al wilde ik niet, dan nog had je het recht om te nemen. Ik moest maar wat meer meewerken, anders ging het nog meer pijn doen. Op dat moment gaf ik je gelijk. Natuurlijk hoorde het bij een relatie. Waarom deed ik zo flauw? Je haalde er op een bepaald moment zelfs een ander bij. Ook zij wilde niet. Dat was de eerste keer dat ik me begon vragen te stellen. Ik had een relatie met je. Maar zij helemaal niet. Waarom moest zij dan? Het leek op dat moment wel alsof ik langzaam wakker werd. Langzaam besefte dat het niet ok was. Maar op dat moment was het al te laat. Ik was geen moment alleen, kon geen kant op. En dan nog, waar zou ik heen gaan? Er was niemand meer over. Daar had je wel voor gezorgd. Dus bleef ik. En zweeg ik.

Elke dag werd het erger. De dingen waar ik voor gestraft werd werden kleiner en kleiner. En de straffen werden erger en erger. Soms was er helemaal geen reden meer om me te straffen, was het gewoon omdat je er zin in had. Ik zie het nog helemaal voor me. Hoe je me door de kamer sleurde aan mijn haar. Me van het bed af gooide. Me tegen de muur hield bij mijn keel. En daarna mocht ik als een hond op de grond slapen. In de living, niet op de slaapkamer. Want dat was mijn plaats, dat verdiende ik.

Die ene avond werd het te veel. Je dronk meer dan ik je ooit had zien drinken. En je sloeg door. Opeens, zonder reden moest ik bij je komen. Je sloeg me, tot ik helemaal suf was. Ik lag op bed, het enige wat ik nog kon doen was huilen. Je nam een kussen, legde het op mijn hoofd. Met een hand duwde je op het kussen, de ander duwde op mijn keel. Ik was bang. Bang voor mijn leven. Tegenspartelen deed ik niet meer. Waarom zou ik? Misschien was dit wel beter? Ik had niets meer. Je had me alles afgepakt. Mijn leven, mijn vrienden, mijn waardigheid, mijn zelfvertrouwen – dat kleine beetje dat ik had.
Maar opeens nam de druk af. Ik durfde nog steeds een tijd niet bewegen. Tot ik je hoorde snurken. Toen wist ik dat het veilig was. Als je sliep werd je nergens meer wakker van. Uren heb ik zitten huilen. Zitten twijfelen. En uiteindelijk heb ik de stap gezet. Midden in de nacht belde ik naar mijn ouders. Bang of ze wel zouden opnemen, bang of ze me wel zouden willen spreken en bang of ze me wel wilden helpen. Gelukkig deden ze dat. Ze zouden me meteen komen halen. Ik zette die nacht al mijn spullen klaar en wachtte af. Zo stil mogelijk vertrok ik, ik liet niets achter.

hd-regen-wallpaper-met-een-brandende-lucifers-in-de-regen-achtergrond-foto

Als buitenstaander zou je denken dat het hier gedaan was. Maar niets is minder waar.

Ik kreeg telefoon van je. Je wilde met me praten. Je snapte waarom ik weg ging maar je kon niet zonder me. Je kreeg me zover dat ik mijn ouders ompraatte om terug te komen. Enkel voor een gesprek. Je beloofde me zoveel mooie dingen toen ik er weer was. En ik was zo stom om te geloven dat je echt kon veranderen. Je ging niet meer drinken, beloofde je. Terwijl de blikjes naast je lagen. Je ging me met geen vinger meer aanraken. Ik mocht mijn ouders elke dag bellen, zodat ze wisten dat ik ok was. En je ging me niet meer kleineren. Ik geloofde je helemaal. Mijn ouders vertrouwden het niet. En van hen mocht ik niet blijven. Maar ik bleef toch. Toen ze –terecht – boos vertrokken waren deed je niets anders dan zeggen hoe slecht ze waren. Dat ze mij het geluk niet gunden.

De eerste tijd hield je je aan al je beloftes. Als ik niet naar mijn ouders belde werd je boos en zei je dat ik het hen verschuldigd was. Je bleef er wel altijd bij, zodat je wist waar het over ging. Om je punt naar mijn ouders toe te bewijzen gingen we zelfs naar een evenement in de buurt. Georganiseerd door mijn papa en zijn vereniging. Mijn beste vriendin – die ik tot op de dag van vandaag nog ongelofelijk dankbaar ben dat ze me terug in haar leven heeft toegelaten – was daar. Dat wist je niet. En je werd kwaad. Haar pijn zien deed me zo veel, dat ik opnieuw begon na te denken over of ik de juiste keuze had gemaakt. Onderweg naar huis gaf je me opnieuw de keuze. Uitstappen of meegaan. Ik ben meegegaan, ik wilde niets achterlaten bij je. En je bleef me overtuigen dat het bij jou zo goed was.

hd-regen-achtergrond-met-regendruppels-op-een-raam-wallpaper

Aan je andere beloftes hield je je ook zo ongeveer. Je raakte me met geen vinger aan. Ook niet op een positieve manier. Ik “mocht” op de zetel slapen. Zo was ik er zeker van dat je me niets aandeed. Het drinken stopte exact 2 dagen. En het kleineren volgde niet veel later. Ook de ruzies kwamen terug, sneller dan ooit. Maar je raakte me niet aan.

Tot die ene avond. Je had weer eens een enorme hoeveelheid op. En we hadden ruzie. Vraag me niet waarover. Je wilde me buiten zetten, zonder mijn spullen, had mijn telefoon van de trap gegooid zodat die uit elkaar lag en ik hem niet meteen kon gebruiken. Ik had de keuze. Blijven en alle banden met mijn familie verbreken of buiten, in mijn nachthemdje, zonder iets. Op dat moment was ik zo bang dat ik koos om te blijven. Toen maakte ik in jou ogen de fout om te gaan zitten. Dat recht had ik niet. Toen vloog je me aan. Rechtstreeks naar mijn keel. Ik verstijfde. En je liet me onmiddellijk los. En zei ontelbare keren hoeveel het je speet. Maar voor mij was op dat moment de keuze gemaakt.

Toen je eindelijk weer sliep deed ik hetzelfde als ongeveer een maand ervoor. Ik belde mijn ouders opnieuw. Deze keer nog banger dan de vorige. Maar opnieuw twijfelden ze niet en kwamen ze me halen. Ik verzamelde al mijn spullen en maakte dat ik weg kwam. Ik wilde niets meer met je te maken hebben. Nooit meer. Achteraf hoorde ik je nog een paar keer. De ene keer huilend dat je me terug wilde, de andere boos omdat ik je zo gekwetst had achtergelaten. Maar ik liet me niet meer ompraten. Ik ging nooit meer terug naar de hel waar ik uit was ontsnapt.

foto-rood-witte-vuurtoren-met-lichten-aan-in-het-donker-met-regen-hd-vuurtoren-achtergrond

Ondertussen heb ik nog steeds littekens. We zijn nu meer dan een jaar verder en ik ben nog steeds bang als ik mensen bier zie drinken uit een blikje. En al helemaal als het jou merk is. Ik kan er nog steeds niet tegen als er iets of iemand aan mijn keel komt. Vergeet dus maar sjaaltjes, korte kettingen, een liefkozende streling, … Mijn zelfbeeld is verschrikkelijk, en ook dat heb ik aan jou te danken. Maar stukje bij beetje kruip ik uit mijn dal. Met steun en liefde van de mensen rondom mij lukt het me wel. En zolang jij heel ver uit mijn buurt blijft kan ik weer denken aan geluk. Want dat denk ik nu wel te hebben gevonden.

Weer een keertje heftiger dan het gemiddelde dat ik schrijf, maar het is belangrijk dat ik ook dit soort dingen kan delen. Misschien kan ik wel iemand helpen om de ogen te openen. Voor het te laat is. Al is het maar 1 persoon. Dan ben ik niet voor niets door de hel gegaan.

Veel liefs,

Aislynn

De afbeeldingen in dit bericht komen van het internet.

Afbeelding

The Wolf Conservation Association vzw

Een tijdje geleden vroeg schrijfster Christine Charliers (je kent haar vast nog wel van haar boek “In de ban van de wolf”, klik hier en hier) of ik zin had om samen met nog 2 andere bloggers mee te gaan naar The Wolf Conservation Association, het centrum waar ze informatie van had gekregen om in haar boek te verwerken. Dit leek me een unieke ervaring dus ik heb niet lang hoeven nadenken voor ik volmondig ja zei!

Kijk en lees even mee naar een verslagje van onze gezellige dag.

Helaas bleek dat net op het laatste moment de andere bloggers hadden afgezegd. (Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik ook aan het twijfelen was, op het toppunt van een hittegolf een uitstap maken leek me niet het beste idee. Maar ik heb toch doorgezet! En het was het waard.) Christine had daarop haar broer, Stefan, meegevraagd, om toch een extra plaatsje in de auto te vullen. Hij bleek erg gezellig gezelschap (net zoals Christine zelf, maar haar had ik al ontmoet op de boekvoorstelling en verschillende keren gesproken via facebook en mail, dat is al wat makkelijker om dan een beeld te vormen) en de rit van 45 minuten naar de Belgische Ardennen (inclusief de verkeerde oprit van de autostrade en wegenwerken) ging snel voorbij. Het was een leuk moment om de schrijfster achter het boek, dat ik met veel liefde heb gelezen, beter te leren kennen.

11048741_10206460272083410_6821609417178887485_n
H
et uitgestrekte domein waarop de wolven zitten gehuisvest kon niet volledig op de foto.

Ter plaatse konden we even wachten in een ontvangstruimte tot het bezoek zou beginnen. Hier moesten we ook een verklaring tekenen dat de organisatie niet aansprakelijk was voor eventuele schade aan kleding. De wolven zouden wel eens uitbundig kunnen zijn en hierdoor aan kleding beginnen trekken. Om binnen de omheining te mogen gaan moet je ook 18 jaar zijn, Of 16, als de ouders aanwezig zijn en toestemming geven.

11701222_10206460183441194_233754623599911906_nPjotr en Hannah, broer en zus

Ons bezoek begon onder leiding van Peter. Hij nam ons mee in het verblijf van Pjotr en Hannah. Er werden wel wat afspraken gemaakt, waarvan de belangrijkste was dat we niets mochten doen zonder dat hij er toestemming voor gaf. Geen probleem voor mij hoor! Ik wilde geen wolf achter me aan krijgen, ingeprent op mensen of niet. Of nog erger, hen afschrikken en zorgen dat er problemen zouden ontstaan die blijvende invloed konden hebben op de band die Peter had met de wolven.

Dus liepen we netjes achter elkaar naar boven, tot bij een plekje in de schaduw. Hier kregen we als eerste de wolven te zien van heel dichtbij. Hannah kwam Peter meteen begroeten maar Pjotr bleef op een afstandje. Het was erg boeiend om te zien hoe Peter met Hannah kon knuffelen, alsof het een schoothondje was dat geen vlieg kwaad doet! Een heel groot en stoer schoothondje dan wel te verstaan.

Pjotr en Hannah zijn in het centrum geboren en met de hand groot gebracht door Peter. Dat – en het feit dat hij elke dag met ze bezig is – is de reden dat hij op deze manier met hen kan omgaan.

11058185_10206460196761527_7608704638644565186_n

Pjotr leek ergens iets niet helemaal te vertrouwen, hij bleef op een veilige afstand (in de schaduw, slimme jongen!) maar hij hield alles nauwlettend in de gaten! Peter vertelde ons dat dit kon gebeuren, dat elk mens anders ruikt en dat Pjotr waarschijnlijk een of meerdere geuren niet vertrouwde. Ook al kwam hij niet dichterbij, het gevoel van deze wolf in de buurt is erg uniek!

11403333_10206460187841304_5924097778794736820_nEcht een machtig, magisch gevoel, zo een wolf zo dichtbij!

Na een paar minuten binnen mochten we ons neerzetten op de grond, in de schaduw. Dat vond ik best spannend, zo werden de wolven precies nog eens een stukje groter dan ze al waren! Maar het was wel leuk! Hannah kwam langs gelopen en besnuffelde iedereen.

10253963_10206460184681225_2524747307295789625_n*Snuffel snuffel*

Hier zat ze met haar snoet zelfs helemaal op mijn schoot! Ik bleef maar foto’s maken! (Geloof me, ik laat hier lang niet alles zien, hihi)

11692563_10206460182081160_4779909449062696073_n
Ook al is deze niet zo scherp, de interactie tussen broer en zus is fascinerend!

Af en toe liep ook Hannah bij ons vandaan, en konden we haar samen met Pjotr ergens spotten. Maar zij kwam snel bij ons terug. Zouden de stukjes vlees die we van Peter kregen er iets mee te maken hebben?

11705087_10206460190881380_8636042960533464264_n

Na een tijdje wennen mochten we na het stukje vlees te hebben gegeven ook proberen om Hannah te aaien. Een onvergetelijk moment! De vacht voelde ruw aan, en dat was helemaal anders dan ik me had voorgesteld. Als je naar haar kijkt zou je nooit zeggen dat ze zo ruw en stug zou aanvoelen.

Peter vertelde ons dat de ruwe vacht kwam van het altijd buiten zitten. Onze honden zitten ook wel eens buiten, maar die komen ook binnen (dat zie ik met wolven niet zo snel gebeuren). En omdat ze dus altijd buiten zitten en overal tegenaan schuren wordt de vacht zo ruw.

11707695_10206460205921756_7307057936970869590_nKijk Hannah hier eens tevreden kijken met de strelingen van Christine!

Nog meer uitleg, vragen van ons aan Peter en vooral knuffeltijd en vleessnacks voeren volgden. Het was een aangename interactie tussen mens en dier.

11100638_10206460187401293_4219154588590732821_n          11666053_10206460186681275_2384573142717523665_n          11701060_10206460209161837_5290094606738171713_n
Selfies met een echte wolf, dat kan niet iedereen zeggen!

Terwijl we daar in het gras zaten, Hannah rond ons liep op zoek naar lekkers en Pjotr in de schaduw alles lag te bekijken kregen we een hele uitleg over wolven. Hun gedrag, hun manier van leven en heel veel interessante weetjes.

* Zo vechten wolven niet om de leiding maar bestaan hun roedels uit een gewoon gezin! Papa en mama hebben de leiding, en de kinderen luisteren. Wanneer de kinderen oud genoeg zijn (zo een jaar of 2) verlaten ze de groep en gaan ze op zoek naar een eigen partner om een gezinnetje te stichten.

* Wanneer wolven heel lang hebben samengeleefd met hun partner, en deze komt te overlijden gaan ze in hongerstaking. Ze willen dan zelf ook niet meer leven. (Dit hebben ze in het centrum zelfs al eens meegemaakt)

Meer weetjes zal ik niet verklappen, dat zou een reden wegnemen voor jullie om het zelf te gaan ontdekken (of weet je, ook al weet je alles, dan nog moet je langsgaan, het contact met een wolf valt niet te omschrijven, hoe zeer ik ook mijn best doe!)

11667517_10206460230562372_8364107873146261349_n

Toen het tijd was om het verblijf te verlaten leek het wel alsof Hannah ons kwam uitwuiven. Ze ging majestueus op het dak van een schuilhut staan. Ook al zijn we anderhalf uur mogen blijven zitten (terwijl ons 15 minuten was beloofd) was de tijd om gevlogen en vond ik (en ik niet alleen, dat geloof ik nooit) het ongelofelijk spijtig dat we alweer naar buiten moesten.

11666037_10206460268243314_6724519218391257097_nAngelina en Rhodes, de ouders van Pjotr en Hannah

Na de tijd binnen de omheining kregen we van Leny nog wat uitleg over de andere wolven die er zaten. Ook konden we zien hoe ze Angelina en Rhodes en de Arctische wolven “ijsjes” (bevroren kuikens) gaf. Helaas zijn hier de foto’s minder mooi van omdat de wolven toch een afstand bewaarden tussen henzelf en de draad. Maar deze hierboven kon ik niet weglaten.
Erg jammer dat we ook deze wolven niet van dichterbij konden bezichtigen maar dat was uiteraard te begrijpen aangezien ze helemaal niet met de hand zijn groot gebracht.

Achteraf bleek trouwens dat het helemaal niet zo warm was daar, we zaten aan een 25°-30°C, wat zo een 10° graden minder was als thuis. Was ik even blij dat ik niet had afgezegd! Lekker koele dag gehad en tot nu toe de meest unieke fascinerende ervaring van mijn leven kunnen opdoen!
De rit naar huis achteraf leek zelfs nog veel sneller te gaan als op de heenweg (al hadden we nu wel van de eerste keer de juiste autostrade, hihi) Toen ik thuis kwam ben ik met mijn voetjes omhoog gaan liggen, want hoe leuk de dag ook was, het was wel vermoeiend. Dat had ik eerlijk gezegd niet verwacht!

Ik ben benieuwd of ik nog iemand heb kunnen inspireren om een bezoekje te brengen aan dit centrum.. Nogmaals bedankt aan Christine om mij mee te vragen! Het was een enorm aangename dag met super gezelschap!
(Ik hoop in mijn enthousiasme niets te zijn vergeten, aanvullingen zullen dan wel volgen.)

Lieve groetjes,

Aislynn