Afbeelding

Samhain/Halloween

Halloween, wat er zo bijzonder is, waarom ik er zo veel waarde aan hecht. Even een klein beetje uitleg. Let op, dit gaat over mijn visie, wat ik geloof. Ik weet dat velen er helemaal anders over denken, zullen zeggen dat het onzin is zelfs. Maar laat mij in mijn waarde en dan is dat andersom ook zo.

Wat korte uitleg

In de Keltische traditie begon het nieuwe jaar op 1 november. Dat maakt 31 oktober dus oudejaarsavond. Een gebruik dat daarvan is afgeleid is Halloween, dat komt van “All Hallows Eve”, Allerheiligenavond. De avond voor Allerheiligen (wat nu nog steeds wordt gevierd in de katholieke kerk als de feestdag waarop de doden herdacht worden). En Samhain is de Ierse naam voor de maand november, deze benaming wordt nog steeds gebruikt in moderne tradities die afstammen van de Oude gebruiken.

Men vierde feest op deze dag omdat de oogst binnen was. Dus was er eindelijk tijd voor een rustdag! Maar daarbuiten was er ook het geloof dat de geesten terug naar deze wereld konden komen was erg belangrijk. Vroeger geloofde men zelfs dat de geesten zouden proberen om het lichaam van een levende over te nemen.

Met de komst van de Romeinen en later de Christenen zijn de tradities vervormd geraakt maar er blijven overeenkomsten zichtbaar.
Zo is het verkleden in enge wezens een overblijfsel van de enge maskers die vroeger werden opgezet om de kwaadaardige geesten af te schrikken.

Mijn beleving

Het einde van het jaar nadert, het nieuwjaar van de heksen, pagans, hoe we/ze zich ook noemen.
Weer een jaar voorbij!
De lucht wordt kouder, de blaadjes vallen van de bomen, prachtig om te zien!

De dagen worden korter, de nachten langer.
We oogsten wat we het afgelopen jaar gezaaid hebben.
Letterlijk wat op het land staat, maar ook figuurlijk wat we met onze woorden en daden hebben verwezenlijkt.

De poorten naar de andere wereld staan open, de sluiers is op zijn dunst!
Contact met hen die overleden zijn is nu mogelijk, nu de geestenwereld bereikbaar is.
Wat een heerlijk gevoel om te weten dat onze voorouders en geliefden weer even bij ons zijn.

Geen angst voor wat er komen gaat, aan de andere kant. Want het feest van de doden is ook feest voor de levenden.
Er is geen verleden en geen heden, op dit moment zijn we een geheel.
We zijn ons heel bewust van wie we zijn. En dat is alles. Tijd bestaat niet op dit moment.

Dansen op de sabbat voelt aan als een moment dat eeuwig blijft doorgaan. Dezelfde dans die onze voorouders ook al deden. Een eeuwig durende cirkel die Moeder Aarde ons zal blijven schenken en waar onze dankbaarheid groot voor is.
Leven, dood en weer herboren worden.

Vreugdevuren rijken naar de hemel.
Laat onze Samhain gezegend zijn, net als het nieuwe jaar.

Mijn Samhain 2015

Dit jaar is Samhain voor mij misschien nog wel specialer dan andere jaren. Het is nu echt een nieuw begin, een nieuw leven! Echt vieren lukt helaas niet dit jaar, maar ik wil er wel echt bij stilstaan. Met muziek en meditatie kom ik al een heel eind!

Of je er nu in gelooft of niet, ik wens je een heel fijne, magische dag toe! En geniet van het feest. Je komt er toch niet onderuit, met alle versieringen die ons naar de kop geslingerd worden!

Lieve groetjes,

Aislynn

Afbeelding

Afscheid van een verre vriend

Als er iemand onverwachts van ons heen gaat is dat natuurlijk altijd een grote schok. We zijn er emotioneel niet op voorbereid en het is niet gemakkelijk om met die gevoelens om te gaan.

Wanneer het iemand betreft die we niet persoonlijk kennen, als in: je hebt elkaar nooit ontmoet, maar wel veel contact gehad via social media, brieven, … dan is dat gevoel nog eens helemaal anders.

Zelf kreeg ik een paar dagen geleden opeens te horen dat een penvriendin van me overleden is. Onverwacht. Meer informatie heb ik nog niet gekregen, ik ken dan ook niemand uit haar directe omgeving. Wat voor mij een nog grotere schok was, is dat het al verschillende maanden geleden gebeurd is.

“Hoe kan dat?”, vraag je je misschien af. Wel, als je maar elke paar maanden een brief uitwisselt, en het dus niet vreemd vind om elkaar lang niet te horen ga je je ook niet meteen vragen stellen. Had ik dat maar wel gedaan! Dit is voor mij een nieuw gevoel en ik probeer er nog mee om te gaan.

Er spoken ook vragen door mijn hoofd. Vragen over hoe het is gebeurd. Maar ja, ben ik in de positie om haar vrienden en familie aan te spreken? Is dat wel aanvaardbaar? Zullen zij het niet vreemd vinden? En zullen ze me wel willen vertellen wat er precies is gebeurd? Voor ik op deze vragen voor mezelf een antwoord heb gevonden zal ik zeker niets ondernemen.

Ik wil hen dan ook de tijd en de ruimte geven om zelf met hun verlies om te gaan. Want die ervaring heb ik dan wel weer zelf. Een verlies verwerk je niet op korte tijd. Zelfs een paar maanden zijn niet genoeg. Met een persoon verlies je ook altijd een stukje van jezelf, en dat stukje komt nooit meer terug.

Lieve groetjes,

Aislynn

Afbeelding

Babyupdate: 39 weken

“Geniet ervan, zolang het nog duurt!”
Woorden die ik de laatste dagen al zo veel te horen heb gekregen. En wat ik ook met volle teugen probeer te doen uiteraard.

Alles staat ondertussen klaar om mini te ontvangen, de doopsuiker is helemaal in orde, de tas voor het ziekenhuis staat in de auto. Nog 1 les volgen, vandaag dan nog, en dan hoef ik alleen nog maar op mijn luie kont in de zetel te zitten en wachten tot het begint. Maar kan ik dat wel?

Dat ik het zwanger zijn ondertussen wel een klein beetje (heel erg) beu ben nu is denk ik al wel geweten door iedereen. Ik schrik er dan ook niet echt van terug om bepaalde “truckjes” te proberen om het allemaal net wat sneller te laten gebeuren. Ik weet wel dat een baby pas komt op het moment dat hij of zij er klaar voor is, maar het kan geen kwaad om te proberen toch?

Ik ga heus niet beginnen met allerlei rare dingen te eten nu. Stimuleren van de darmen kan misschien wel overgaan in stimuleren van de baarmoeder. Maar – om het even op een onsmakelijke manier te zeggen – als je ervoor zorgt dat alles wat er langs achter uit komt zo plat en loperig is als maar kan zijn, stel je voor hoe dat eruit SPUIT als je moet gaan persen om mini te verwelkomen? Niet mijn idee van een aangename ervaring! Ook dingen die ik normaal niet binnenkrijg ga ik heus nu niet door mijn eigen strot duwen. (Ananas, ik moet er niet aan denken, bah!)

Wat ik wel doe is mijn voeten masseren. Omdat ze pijn doen aan de ene kant. Maar ook de drukpunten die ik normaal de hele zwangerschap heb vermeden masseer ik nu mee. Tja, het moest maar eens helpen? Net zoals wandelen. Als de pijn in mijn rug het toelaat. Waarom zou ik het dan niet doen? Mini moest maar eens vlotter naar beneden komen. Trappen lopen, zolang ik nog adem in mijn lijf heb zitten, waarom niet?

Meer ben ik dan ook niet van plan om te gaan doen, maar hee, alle beetjes helpen? Of dat probeer ik mezelf toch voor te houden. Ik hoop gewoon dat mijn volgende babyupdate kan gaan over mini en hoe hij of zij op de wereld is gekomen. En niet nog eens over ik die loop te zeuren dat het nu wel tijd is om eruit te komen!

De laatste week/dagen/uren(?) probeer ik in elk geval, zoals iedereen me aanraad, intens te genieten van het gevoel dat er nu nog is, een mini’tje in mijn buik en blauwe plekken aan de binnenkant. Maar ik ben er klaar voor om met de volgende fase verder te gaan!

En dan nog dit: Eindelijk heb ik mini’s bewegingen op film kunnen vastleggen. Iedere keer als ik met mijn GSM in de buurt kwam leek het wel alsof mini het merkte! Tot nu dus. Genieten!!!

Lieve groetjes,

Aislynn

Afbeelding

Dragen!

De gebruikte foto’s zijn allemaal met toestemming van het betreffende gezin geplaatst! Bij gebrek aan een eigen draagobjectje voorlopig.

Zoals ik al eens eerder heb gezegd, ben ik van plan om mijn kleintje te gaan dragen na de geboorte. Nee dat is niet enkel iets wat in Afrika gebeurd, gelukkig zie je het meer en meer ook hier in het straatbeeld! Laat me je meenemen in de redenen die ik belangrijk vind om te gaan dragen.

11260463_837392946359055_7030317770990180126_n 12019973_10203672636814849_6599812160280067353_n

Waarom dragen?

Hier kan ik op een paar manieren op antwoorden. Zo is er mijn persoonlijke mening, waarom ik het graag wil doen. Meer dingetjes “voor de leuk”. Maar er zijn ook een paar stukjes wetenschap, die ik ook belangrijk vind en waardoor mijn wens om te gaan dragen nog meer versterkt wordt!

12038161_10205225410649992_423251600163146742_n 12063361_1006343846075390_7636061139973862967_n

De redenen dat ik graag wil dragen zijn niet moeilijk om op te sommen. Het zijn er niet enorm veel, maar genoeg voor mij!
* Het lijkt me heerlijk om je kindje zo dichtbij te dragen. En dan niet gewoon op de arm, maar in een doek (of draagzak, al heb ik alleen doeken klaarliggen momenteel). Dan heb je ook nog je handen vrij om wat dingetjes gedaan te krijgen als dat moet!
* Ook het idee om niet altijd met een kinderwagen te moeten zeulen (denk aan de bus, over de markt lopen, drukke plaatsen, …) spreekt me heel erg aan! Al zal de tijd moeten uitwijzen hoe lang het dragen lukt (eventjes, enkele uren, hele dagen, …)
* Er is een reden dat moeders (en vaders) hun kind dragen. Die reden wil ik graag ontdekken! Er is een reden dat dit nog steeds zo veel gebeurd, en steeds hipper wordt! En nee, ik wil niet gewoon een hype volgen.
* Als laatste vind ik het gewoon ook heel vrolijk staan, zo een doek! Is dat slecht om als reden te geven om te willen dragen? Of als reden om te blijven kijken naar koopjes voor mooie, speciale doeken?

12074679_10205225409569965_5997086337013150932_n 12088495_10153346897848821_5142007008466557035_n

Maar dan nu de “wetenschappelijke” kant van het verhaal. Wat is er effectief zo goed aan je kindje dragen?
* De band tussen het kindje en de persoon die draagt (meestal moeder of vader) is veel hechter dan bij moeders (of vaders dus) en kindjes die altijd gescheiden zijn, waar baby altijd in de box ligt, …
* Baby voelt zich veilig, geborgen in een ergonomisch draagsysteem (doek, drager, ringsling) omdat hij zich in dezelfde houding bevind die hij al had in de baarmoeder. Lekker vertrouwd dus!
* Verhoogde hartslag, intens huilen en stress zijn een aantal dingen die verminderen bij het dragen. Ja, een baby zal nog steeds wel huilen maar onderzoek wijst uit dat dit veel minder gebeurd.

Hier een filmpje waarin er over het onderzoek wordt gesproken!

Er zullen vast wel nog meer voordelen zijn, nog meer redenen om te dragen, maar ik ben hier al zeer tevreden mee. En ook zonder wetenschappelijke achtergrond had ik het graag willen doen, zoals hierboven al te lezen is heb ik ook mijn eigen redenen.

12038342_10153602720816119_3293481537667319975_nEn zoals deze foto bewijst is dragen niet alleen iets voor moeders!

Ik ben benieuwd naar meningen van anderen. Wie heeft er zelf gedragen? Wie niet? Was dat bewust? Of is dit iets nieuw dat je niet kende op het momentje dat jou kindje klein was? Heb je zelf nog geen kinderen? Wat is dan je idee hierover? Laat het me weten!

Lieve groetjes,

Aislynn

Afbeelding

Babyupdate: 38 weken (en een dag)

Lekker kort, maar krachtig vandaag. Dit is natuurlijk mijn mening erop, en zal waarschijnlijk ook wel anders voor iedereen.

Zwanger zijn is…

  • … snel volwassen worden
  • … overal pijn hebben, maar weten waarom je het doet
  • … beginnen huilen om het minste beetje, soms zelfs zonder reden
  • … van iedereen ongevraagd advies krijgen, ja knikken en vervolgens weer vergeten
  • … zo onhandig worden als de pest, omdat er overal een buik in de weg zit
  • … een groeiende berg babyspulletjes in huis waar je na een tijdje de plek niet meer voor vind
  • … angstscenario’s in je hoofd
  • … hormonen, waardoor je niet meer dezelfde bent
  • … twijfelen aan jezelf
  • … een geheugen als een zeef
  • .. over niets anders meer kunnen praten, tot irritatie van anderen (maar dat zelf dan niet door hebben)
  • … je alles behalve sexy voelen
  • … altijd moe zijn (maar wel ongestoord dutjes mogen doen)
  • … een blaas ter grootte van een knikker. Een hele kleine knikker.

Maar ook:

  • … een nieuw leventje verwachten
  • … uitkijken naar de volgende fase in je eigen leven
  • … getrappel in je buik voelen en er zielsgelukkig van worden (het gevoel om als boksbal gebruikt te worden langs de binnenkant neem je er met plezier bij)
  • … ongestoord in je joggingsbroek mogen zitten. De hele dag.
  • … verwend worden door iedereen
  • … de hele omgeving die er mee naartoe leeft.

En dan het belangrijkste:

  • … genieten!

Ik zal vast nog wel een hele hoop vergeten zijn, maar dit kwam meteen in mij op.

Lieve groetjes,

Aislynn

Afbeelding

Review: De bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine

Met dank aan Uitgeverij Clavis voor het recensie exemplaar.

Dit was een boek dat ik echt meteen wilde lezen toen ik de korte inhoud in de catalogus zag. Dat, samen met de geheimzinnige titel en omslag van het boek, deed mijn fantasie op hol slaan!

Mijn verwachting

Ik hoop in dit boek een goede dosis verbeelding van de auteur te vinden, een hoop onverwachte dingen en vooral gewoon een vlot verhaal om te lezen. Eens ik het boek in handen had probeerden mijn ogen al een gat door de omslag te branden om te zien wat erin zou staan, maar omdat ik nog een ander boek aan het lezen was mocht ik er van mezelf nog niet in beginnen.

De auteur

Ransom Riggs is geboren in 1980 en groeide op in Florida. Hij studeerde Engelse literatuur aan Kenyon College en film aan de University of Southern California. Hij werkte aan enkele kortfilms voor het internet en blogde tot hij werd gevraagd om The Sherlock Holmes Handbook te schrijven. In 2011 bracht hij het eerste deel van een trilogie uit, De bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine.

Het verhaal

Jacob groeit op in Amerika, als kleinzoon van een vluchteling van de oorlog. Hij heeft altijd een heel goede band gehad met zijn grootvader. De laatste tijd gaat opa echter snel achteruit. Tot Jacob hem op een dag dood terug vind in het bos achter zijn huis. Vermoord, op een gruwelijke manier.
Toen hij klein was vertelde opa altijd ongelofelijke verhalen over zijn eigen kindertijd. Hij vertelde over de oorlog, over hoe hij werd achtervolgd door monsters, terecht kwam in een weeshuis met kinderen die allemaal verschillende gaven hadden (zoals onzichtbaar zijn, zweven, …). Ook waren er foto’s die bij de verhalen hoorden, zodat hij kon bewijzen dat het echt was. Hoe ouder Jacob werd, hoe minder hij opa echter geloofde en hoe meer hij naar de foto’s keek, hoe meer hij ervan overtuigd was dat ze waren getrukeerd.
Als hij opa dood vind ziet hij opeens een monster in het bos, precies zoals opa altijd had beschreven. Jaren geleden was hij al gestopt met geloven in de monsters, en aangezien niemand hem geloofde besloot hij dat het maar een verzinsel van zijn fantasie was. Tot hij met een psychiater sprak.
Nachtmerries achtervolgen Jacob, zijn psychiater krijgt hem niet overtuigd dat het maar dromen zijn en na een aantal sessies besluit Jacob dat hij naar het oude weeshuis wil waar zijn grootvader vroeger zat. Om het verleden te begraven.
De psychiater vind dit onverwacht een heel goed idee en overtuigd Jacobs ouders om hem te laten gaan.
Eenmaal op het eiland, helemaal in Europa, vind hij het weeshuis – waar niemand in de buurt durft komen – en op de een of andere vreemde manier komt hij terecht in een tijdlus. Binnen de lus vind hij de kinderen waar zijn opa altijd over heeft gesproken. Ze bestaan echt! De foto’s waren niet getrukeerd. Ze leven daar al jaren onder het toeziend oog van mevrouw Peregrine. Jacob leert de kinderen kennen, die in feite al een hoogbejaarde leeftijd hebben bereikt maar binnen de lus voor eeuwig jong blijven. Samen met het vriendinnetje van zijn grootvader ontdekt hij dat hij zelf ook speciaal is. En dat hij – en iedereen in de lus, met mevrouw Peregrine in het bijzonder – in gevaar is. De monsters (hulsels en schepsels) liggen op de loer en komen steeds dichterbij!

Verder ga ik het verhaal niet verklappen, ik wil geen onthullingen doen over het spannende einde van dit eerste deel van een trilogie.

Mijn mening

Jeugdboeken moeten er vlot door gaan, ongeacht of de lezer nu 13, 23 of 53 jaar oud is. En dat is in dit geval zeker zo! Ik kon me maar moeilijk losmaken van de bladzijden, dus moeten stoppen met lezen omdat de trein aankwam in het station waar ik moest zijn waren echt geen leuke momentjes.
Het verhaal heeft me zeker weten te bekoren, ik was verbaasd om te lezen dat dit echt een origineel verhaal was, niet iets wat ik al eerder had gelezen. Ook de schrijfstijl zorgde ervoor dat ik mee in het verhaal werd gezogen.
Wat een mooi pluspunt is: De aanwezigheid van alle besproken foto’s in het boek! Achteraan las ik dat het echte foto’s waren, die mensen jarenlang hebben verzameld. Heel bijzonder om te zien en super voor de geest om precies te zien wat de auteur voor ogen heeft met zijn beschrijvingen.
Voor mij zeker geen teleurstelling en ik kan echt niet wachten tot ik het volgende deel in mijn handen krijg!

De bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine – €19,95
Te koop bij onder andere Bol.com en Standaard Boekhandel

Laat me weten of jij het boek wil lezen, of al gelezen hebt!

Lieve groetjes,

Aislynn

Afbeelding

Babyupdate: 37 weken

Nog 3 weken! Oh god, wat gaat het snel! De laatste dingetjes moeten nu echt wel in orde gemaakt worden. Kijk even mee, en zie hoever we staan! Maar ook hoe graag ik mini in mijn armen wil houden nu.

Zo hebben we ons mini’tje eindelijk erkend als zijnde de baby van mijn vriend. (Heel belangrijk, want ik wil dat mini zijn familienaam krijgt.) En de details in de babykamer waar ik een paar weken geleden over sprak zijn ook wel ongeveer in orde. Alle spulletjes die we al in huis hadden hebben nu hun eigen plekje gekregen. Ongelofelijk hoeveel rust dat geeft in mijn hoofd!

Enkele nieuwe dingetjes die zijn af geraakt de afgelopen 2 weken zijn de doopsuiker, verdeeld in porties voor wie er op bezoek komt in het ziekenhuis. (Behalve de naampjes, die hangen er nog niet op. Niets riskeren met al die hulpvaardige handen uiteraard!)
Ook is het parkje in elkaar gezet, joepie! Al moesten we daarvoor wel eerst alle meubels in de living verhuizen. Dat was een zware opgave, maar uiteindelijk is het gelukt! Een geniaal brein met een frisse kijk in de vriendenkring kan al veel doen op een moment dat je door de bomen het bos – of eerder door de meubels de living – niet meer ziet.

Ik begin wel te merken dat de tijd korter en korter wordt. Niet alleen omdat iedereen me met mijn neus op de feiten blijft drukken door te vragen hoe lang het nog is, maar ook omdat ik merk dat mijn conditie achteruit gaat. Trappen zijn een hel, lange zinnen kan ik niet meer uitspreken zonder buiten adem te raken en met muziek spelen is het helemaal een ramp. Daar draai ik van mijn stokje als ik niet goed oplet! Alleen kan ik dat echt niet missen, dus gaan we toch nog een weekje proberen.
Op school wordt het ook steeds zwaarder. De oncomfortabele stoelen, het onvermogen om me lang te concentreren en de dagen die vroeg beginnen beginnen hun tol te eisen. Zo ben ik afgelopen week al een paar dagen ziek thuis moeten blijven en vrees ik dat er nu weer een paar aan komen.

Maar dat zijn allemaal maar tijdelijke kwaaltjes! Ik trek het me niet zo zeer aan, ik weet dat het voorbij gaat. En wat er dan komt daar heb ik maar het raden naar, hoe zeer ik me ook probeer voor te bereiden. Voor nu even lekker uitzieken, lui op de bank hangen en niet te veel stressen over wat komen gaat.
En aan mijn omgeving te merken ben ik niet de enige die uitkijkt naar kleine mini, dus zolang mini nog van mij alleen is wil ik er zo veel mogelijk van genieten.

Lieve groetjes,

Aislynn