Afbeelding

Review Junior: Rikki helpt Sinterklaas

Met dank aan uitgeverij Clavis voor dit exemplaar.

Dit keer heb ik een heel ander soort review voor jullie, namelijk van een kinderboek. Daarom noem ik het “Review Junior”. Omdat Sinterklaas weer in het land is vond ik dit boek wel passen in het thema.

In het kort

Rikki heeft een brief en een tekening om af te geven aan de sint in de speelgoedwinkel. Maar de sint is veel te laat. Zijn paard is ziek. Als de sint uiteindelijk toch aankomt vertelt Rikki dat hij misschien wel kan helpen om het paard beter te maken. De sint en de pieten zijn heel blij dat Rikki hen kan helpen, zodat alle kleine konijntjes toch pakjes kunnen krijgen!

WP_20151126_19_51_29_Pro

Mijn mening

Dit is een heel leuk verhaal over een jong konijntje dat Sinterklaas wil helpen. Kinderen vanaf 4 jaar kunnen zichzelf herkennen in Rikki, die Sinterklaas een brief schrijft, liedjes zingt met de andere konijnenkinderen in de speelgoedwinkel, de sint helpt om zijn paard beter te maken en daarna blij is dat iedereen – gelukkig – cadeautjes krijgt. Het boek is voorzien van prachtige tekeningen, die het verhaal bij staan en jonge kinderen, die zelf nog niet kunnen lezen, ook heel vlot kunnen laten mee volgen. Kinderen die net leren lezen hebben aan dit boek ook een leuk verhaal, waar geen al te moeilijke woorden in staan zodat zij zelf kunnen lezen. (Al is bij heel beginnende lezertjes misschien wel ondersteuning van de ouders gewenst.)

Pieter en Rikki helpt Sinterklaas

Pieter heeft natuurlijk nog niet zo heel veel aan een specifiek verhaaltje. Hij zit nu net in de fase dat hij onze stemmen herkent en er ook op reageert als er tegen hem gepraat wordt. Het verhaaltje aan hem voorlezen was dan ook inhoudelijk nog niet heel erg nodig, maar voorlezen stimuleert wel de communicatie tussen ons en hem. Om deze reden lees ik nu al verhaaltjes voor. Zo wordt het ook een mooie gewoonte voor als hij wat ouder is en wél begrijpt waar de verhaaltjes over gaan.

Rikki helpt Sinterklaas – Guido Van Genechten
Vanaf €14,95 verkrijgbaar bij onder andere Uitgeverij Clavis, Standaard Boekhandel en Bol.com
Van deze reeks zijn er verschillende boeken verkrijgbaar!

Lieve groetjes,

Aislynn

Advertenties
Afbeelding

Babyupdate: Een echt fotomodel

Deze keer heb ik alleen een hele hoop foto-spam voor jullie. De afgelopen tijd heeft kleine Pieter namelijk niet één maar twee newbornshoots gehad! Eentje toen hij 11 dagen oud was en eentje twee dagen later, toen hij 13 dagen oud was. Geniet even mee met mij! (En bereid je voor op HEEL VEEL foto’s. Want uiteraard kon ik geen keuze maken tussen alle foto’s en heb ik ze maar allemaal geplaatst. Oeps!)

De eerste shoot werd gedaan door Denise de Jongh van BlogbyDenisee. Hiervoor ben ik met mijn vriend, zijn ouders en natuurlijk Pieter helemaal naar Rotterdam gereden. Een reis van meer dan 190 km, maar ik vond het dat wel waard! Pieter heeft zich heel netjes gedragen tijdens de autorit. Tijdens de shoot iets minder, toen was hij natuurlijk klaarwakker toen hij moest slapen, en het liggen zonder luier resulteerde in heel wat ongelukjes. Maar het eindresultaat is fantastisch! Al zeg ik het zelf.

IMG_3125

IMG_3127

IMG_3132

 

IMG_3134

IMG_3137

IMG_3137_1

IMG_3138 (2)

IMG_3138

IMG_3138_1

IMG_3149

IMG_3174

IMG_3234

IMG_3243

IMG_3283

IMG_3285

IMG_3294

IMG_3298

IMG_3298_1

IMG_3306

IMG_3308

IMG_3314

IMG_3316

IMG_3328

IMG_3342

IMG_3349

IMG_3357

En dan zijn we aangekomen bij de foto’s van de 2de shoot. Deze werden gemaakt door Hannelore Peeters van Babeloush. Ga vooral eens kijken op haar facebookpagina! Zij is tot bij ons gekomen om de foto’s te maken, dus deze keer geen spannend auto-avontuur met een lange rit. Maar ook deze keer vond Pieter het niet belangrijk om goed mee te werken of in slaap te vakken. In tegendeel, hij wilde gemiddeld elke 3 kwartier drinken en had ook nu weer verschillende accidentjes. En (net als na de vorige shoot trouwens) was hij vanaf het moment dat alles afgerond was helemaal rustig en sliep hij 3 uur aan een stuk. Zo jong, en nu al sterallures. Ook over deze foto’s ben ik echt enorm tevreden!

Pieter - 16 november 2015-1

Pieter - 16 november 2015-2

Pieter - 16 november 2015-3

Pieter - 16 november 2015-4

Pieter - 16 november 2015-5

Pieter - 16 november 2015-6

Pieter - 16 november 2015-7

Pieter - 16 november 2015-8

Pieter - 16 november 2015-9

Pieter - 16 november 2015-10

Pieter - 16 november 2015-11

Pieter - 16 november 2015-12

Pieter - 16 november 2015-13

Pieter - 16 november 2015-14

Pieter - 16 november 2015-15

Pieter - 16 november 2015-16

Pieter - 16 november 2015-17

Pieter - 16 november 2015-18

Pieter - 16 november 2015-19

Pieter - 16 november 2015-20

Pieter - 16 november 2015-21

Pieter - 16 november 2015-22

Pieter - 16 november 2015-23

Pieter - 16 november 2015-24

Pieter - 16 november 2015-25

Pieter - 16 november 2015-26

Pieter - 16 november 2015-27

Pieter - 16 november 2015-28

Pieter - 16 november 2015-29

Pieter - 16 november 2015-30

Pieter - 16 november 2015-31

Pieter - 16 november 2015-32

Pieter - 16 november 2015-33

Pieter - 16 november 2015-34

Pieter - 16 november 2015-35

Pieter - 16 november 2015-36

Pieter - 16 november 2015-37

Pieter - 16 november 2015-38

Pieter - 16 november 2015-39

Pieter - 16 november 2015-40

Pieter - 16 november 2015-41

Pieter - 16 november 2015-42

Pieter - 16 november 2015-43

Pieter - 16 november 2015-44

Pieter - 16 november 2015-45

Pieter - 16 november 2015-46

Pieter - 16 november 2015-47

Pieter - 16 november 2015-48

Pieter - 16 november 2015-49

Pieter - 16 november 2015-50

Pieter - 16 november 2015-51

Pieter - 16 november 2015-52

Zo, ik hoop dat jullie van deze foto’s hebben genoten. Zelf ben ik er weer ongelofelijk blij van geworden om ze terug te zien. Maar ja, hoe kan het ook anders hihi!
Laat me weten wat jullie ervan vinden! Ik ben namelijk erg benieuwd naar wat anderen van mijn smurfje vinden. (Zelf heb je daar uiteraard een ander beeld over, eigen kind schoon kind zoals ze dat zeggen zeker?)

Lieve groetjes,

Aislynn

Afbeelding

Babyupdate: Week 1 + 2

Wauw, de tijd vliegt gewoon vooruit! Niet te geloven. Iedereen zegt op voorhand wel dat alles zo snel gaat, maar als het dan ook effectief zo blijkt te zijn slik je toch wel even.

WP_20151109_10_45_26_Pro

2 weken zijn er al voorbij.
2 weken die we niet meer terug krijgen.
2 weken die mijn leven voor altijd veranderd hebben.
2 weken die zo onbeschrijfelijk bijzonder zijn.
2 weken met mijn liefste schat, die ik van mijn leven niet meer zou kunnen missen.

WP_20151110_16_52_44_Pro

Week 1:

In het ziekenhuis ging alles vanaf het begin goed. De borstvoeding kwam vanaf het begin mooi op gang. En dat zonder op voorhand ook maar 1 druppel te hebben gehad! Pieter sliep meteen goed, moest zelfs wakker gemaakt worden om te eten. Al is dat niet meteen wat ik wilde doen, ik ben van mening dat een kind wel zal laten horen dat hij honger heeft. En dat bewees hij maar, door te weigeren om te eten toen hij gedwongen werd. Toen was ik stiekem een beetje trots op mijn mannetje! Laat ze maar zeggen dat wat “moet” en wat “niet mag”. Ik kijk naar mijn kindje en wat hij wil. Zo lukt het ook!

Ook over de nachten heb ik niet te klagen. Pieter slaapt mooi door, tussen de 4 en 5,5 uur ’s nachts. Zolang hij niet zelf wakker wordt om te eten ga ik hem ook niet storen. Dan pak ik zelf nog wat goede rust. En het eten maakt hij wel weer goed als hij dan wel wakker wordt, dan eet het wat langer als overdag. Goed toch?

WP_20151112_11_32_30_Pro

Ons 2de nachtje in het ziekenhuis was een uitzondering op het goed en rustig slapen. Toen wilde hij niet, en dat liet hij horen ook! (Gelukkig heb ik hem in de rest van zijn leven samen niet meer zo veel gehoord als die ene nacht) Helaas had hij last van krampjes, arme schat! De hele nacht huilen, niet willen eten en enkel op mijn vinger willen zuigen. In het ziekenhuis mag een baby niet bij de mama in bed slapen. Gelukkig had de vroedvrouw die die nacht bij mij kwam het niet zo op die regel en moedigde ze me net aan om hem bij mij te laten liggen. Dan was hij toch al een stuk rustiger als wanneer hij in zijn bedje lag. Al had hij nog steeds mijn vinger nodig om helemaal rustig te zijn.

Eenmaal thuis ging alles verder zijn gangetje. Pieter slaapt, eet, slaapt, maakt zijn luier vuil, meteen daarna nog een, en als we niet oppassen nog een derde en zelfs een vierde binnen het half uur. Zorgen maken over de werking van zijn uitscheidingsstelsel is dan ook niet nodig, haha!
Af en toe schiet ik ’s nachts wakker om te zien of hij nog wel ademt, zo stil is hij, zo lang slaapt hij door.

WP_20151113_10_07_41_Pro

Week 2:

Ondertussen vinden we stilaan onze draai. We zijn nog steeds heel druk bezig met elkaar leren kennen en het zal nog wel een hele tijd duren voor we alles over elkaar weten. Nog een heel leven zelfs. Maar het gaat steeds beter en beter.

Pieter slaapt nog steeds heel veel, eet goed en laat zich nog steeds niet veel horen. Op dag 10 en dag 13 had hij regeldagen, wat wilde zeggen dat hij veel vaker wilde eten. En met veel vaker bedoel ik dat er 45 minuten tot een uur tussen de voedingen zat! Ik moet wel toegeven dat dat best vermoeiend was. Gelukkig is het niet elke dag zo geweest!

Ik blijf elke dag maar beseffen dat ik met mijn gat in de boter ben gevallen met een kindje zo rustig en gemakkelijk als Pieter. Zeker als ik praat met andere mama’s hoor ik dat het niet op veel plaatsen gaat zoals hier. En dan prijs ik mezelf driedubbel gelukkig!

WP_20151116_09_11_18_Pro

We hebben nog 1 dag thuis met zijn drietjes, vanaf morgen moet mijn vriend helaas weer gaan werken. Dan zit zijn vaderschapsverlof er weer op. Ik ben benieuwd hoe het gaat zijn als alleen Pieter en ik thuis zijn, maar het zal vast wel goed gaan! Al is het natuurlijk wel spannend. Aan de ene kant hoop ik ook wel op wat bezoek zo nu en dan, want altijd maar alleen zitten is toch niet echt mijn ding. En een schat van een baby is natuurlijk ook wel fantastisch, maar hij praat nog niet terug als ik iets vertel.

WP_20151115_00_26_25_Pro

En ondertussen verandert hij elke dag, als ik er geen foto’s van maak ben ik bang dat ik een hoop mis, en dat ik vergeet hoe het was als ik erop terug kijk! En ik kan het ondertussen ook niet laten om mijn stukjes hier te overspoelen met fotospam. (Want ja, het is waar wat ze zeggen, je bent écht verliefd op je eigen kindje!)
Sorry, not sorry!

WP_20151114_00_19_01_Pro

Wat ik zeker weet dat ik ga doen is genieten, genieten, genieten!

Lieve groetjes,

Aislynn

 

Afbeelding

Boekenbeurs 2015

Veel mensen zouden me voor zot houden, maar op dinsdag 10 november ben ik naar de boekenbeurs geweest. Met mijn papa en baby van exact een week oud. En het viel me meer dan mee ook!

Uitgeverij Clavis bood me de mogelijkheid om de boekenbeurs te bezoeken door me kaartjes toe te sturen, waarvoor dank! Ik kon dan ook niet anders dan langs hun stand te gaan.

Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik me niet bepaald kan herinneren wanneer (en of) ik nog op de boekenbeurs ben geweest – *schaamschaam* – maar ik keek mijn ogen uit! Alle boeken overal rondom, ik wist niet waar te beginnen! Het leek wel een boekenhemel.

WP_20151110_13_06_27_Pro

Ik had nooit gedacht dat het zo moeilijk zou zijn om mezelf te bedwingen met boeken meenemen, maar kijk, ik leer mezelf weer wat beter kennen! Na de stand van Clavis te hebben bezocht (en weer wat pareltjes mee te hebben gekregen om voor jullie te reviewen) ging ik verder.

Erg lang wilde ik niet blijven omdat ik Pieter niet te lang wilde blootstellen aan al die prikkels, maar ik wilde toch nog een stukje meer zien. En wie weet wel een auteur tegenkomen die ik leuk vond.

En 3 keer raden? Dat gebeurde ook! Ik zag in de verte een stand van Marc de Bel. Daar moest ik natuurlijk een kijkje gaan nemen. Toen ik klein was las ik zijn boeken namelijk enorm graag, dus ik wilde graag kijken of ik nog een leuk boek zag liggen dat ik nog niet kende. Groot was mijn vreugde dan ook toen ik zag dat hij daar zelf ook aanwezig was om te signeren. Mijn lieve papa heeft me toen 2 boeken gegeven die ik meteen heb laten signeren voor Pieter, dan hebben we ook nog een tastbaar aandenken aan zijn eerste boekenbeurs. Letterlijk, want Marc heeft het erin geschreven! Heel erg lief.

WP_20151113_20_36_51_Pro

Even samengevat: Het was niet zo een heel lange dag, maar ik vond hem heel erg geslaagd! Voor het eerst kon ik niet alleen voor mezelf mijn ogen uit kijken maar ook voor mijn lieve schat! En natuurlijk deed ik dat dan ook. Zelf was hij een tevreden mannetje trouwens, lekker dicht in de buurt. Volgens mij genoot hij zelf ook al van alle boeken die hem omringden, hihi!

Uiteraard is hij nog te jong om echte verhaaltjes te begrijpen maar met dit leuke boekje van Guido van Genechten kan hij er toch al wat kennis mee maken. (Onder de afdeling Clavis peuter) Jong geleerd is oud gedaan zeggen ze!

Het is zo een boekje dat knispert als je het vastneemt. Pieter reageert erg goed als hij geluidjes hoort en grijpt alles vast wat in de buurt van zijn handjes komt, dus dat is helemaal geweldig. In het boekje staan heel kleurrijke afbeeldingen van beestjes uit de tuin. Op dit moment zegt dit hem nog niet veel, maar opnieuw zijn het de kleurtjes en het geluid van de “blaadjes” waar hij al leuk op reageert. Dit is zeker en vast een topper die nog lang mee zal gaan!

WP_20151113_20_04_13_Pro

Knisperbeestjes – €8,95
Verkrijgbaar in de versies “Tuin”, “Jungle”, “Water” en “Boerderij”.
Te koop bij onder andere Bol.com en Standaard Boekhandel

Lieve groetjes,

Aislynn

Afbeelding

Babyupdate: DE BEVALLING

Hallo! Hier ben ik dan, na een hele week stilte. Vorige week schreef ik dat er nog helemaal niets aan de hand was. Maar dat ik niet kon voorspellen wat er zou gebeuren in de periode tussen het inplannen van mijn blogpost en het moment dat hij online zou komen. (Daar zat minder dan 8 uur tussen, laat ik zeggen dat ik klaar was om 20 na 12 en om 8u verschijnen mijn posts meestal.)

WP_20151103_15_51_06_Pro                    WP_20151103_18_45_48_Pro
Dag 0 (en al meteen de eerste selfie)

Dus, wat ik niet kon voorspellen: 10 minuten na het inplannen van de blogpost over dat ik het zo beu was en dat ik wilde dat de baby er kwam brak mijn water!!! En of dat speciaal was. Ik vond het wel grappig dat het net op dat moment gebeurde. Hopelijk is deze reden ook voldoende om niet te schrijven de afgelopen week, hihi!
Laat ik even vertellen over hoe die nacht en de volgende dag eruit zagen. (Op momenten als dit ben ik blij dat ik mezelf graag afleid door dingen op te schrijven zodat ik ze me goed kan herinneren.)

WP_20151104_17_36_48_ProDag 1

Dinsdag 3 november.

00:20 De blogpost voor 3 november is af. Nog eventjes afsluiten, naar het toilet en dan lekker bedje in kruipen.

00:30 Oei, hier is blijkbaar iets niet helemaal in orde! Het lijkt alsof mijn water is gebroken maar ik ben niet zeker. Ik probeer nar het ziekenhuis te bellen om te zien wat ik moet doen, maar daar krijg ik geen gehoor.

00:45 Ik bel even naar papa, hij kan me misschien helpen met het nummer van de spoedgevallen. Maar papa zegt dat ik niet moet bellen en best gewoon kan binnen gaan.

WP_20151105_001Dag 2

01:30 Zo gezegd, zo gedaan. Na nog even rustig na te kijken of we alles wel bij hadden vertrokken we naar het ziekenhuis. Nu zijn we in de verloskamer aangekomen. Het is bevestigd, mijn water is gebroken, ik heb iets meer als een centimeter ontsluiting maar er zijn nog geen weeën. Ik krijg nu tot de middag om zelf weeën te krijgen, anders worden er via een infuus weeënopwekkers toegediend.

02:00 Ik voel precies iets nieuw, dit zouden wel eens de eerste weeën kunnen zijn! Echt vervelend is het niet, gewoon een kleine druk onderin mijn rug. We zien wel hoe het zich nu evolueert!

03:30 De vroedvrouw adviseert ons om toch even te proberen slapen. Er komt nog een vermoeiende periode aan en we kunnen dan alle energie gebruiken. Achteraf blijkt dit een heel goed idee te zijn geweest!

WP_20151106_18_08_45_Pro
Dag 3

05:30 Ik ben weer wakker! Mijn vriend ligt nog even te slapen, voorlopig laat ik hem nog maar even liggen. Ik voel nog steeds dezelfde kleine drukjes in mijn rug, maar dit zit zo ver uit elkaar dat het nog steeds amper opvalt.

07:00 Nu merk ik dat de weeën er toch wel zijn, ze doen nog steeds niet echt pijn maar komen ongeveer om de 3 minuten. Bij controle van de vroedvrouw krijg ik te horen dat er waarschijnlijk straks gaat gekeken worden of mijn voorstaande vliezen al gebroken zijn.

08:30 Mijn voorstaande vliezen zijn nog niet gebroken, de assistent gynaecoloog komt dit nu doen. Dit is de eerste keer dat ik panikeerde. Ik heb namelijk een trauma opgelopen aan lichaamsvreemde voorwerpen die bij me worden ingebracht en als ik er niet op voorbereid ben schiet ik in paniek. Uiteindelijk was het volledig pijnloos en kon ik mezelf wel een klap voor mijn kop geven dat ik zo in paniek was geraakt.

WP_20151107_10_39_00_ProDag 4

10:00 Na het breken van mijn vliezen zijn de weeën heviger geworden. Het gaat echter niet snel genoeg zegt de vroedvrouw. Ik heb nu 3 centimeter ontsluiting. Er is besloten dat ik nu een infuus krijg met weeënopwekkers.

10:30 Dat infuus werkt snel! Amai, ik kan me niet herinneren dat ik iets als dit ooit eerder heb gevoeld. De pijn in mijn rug is erg goed te verdragen. Maar ik voel de weeën nu ook in mijn bovenbenen. Erg pijnlijk, want ik kan nu ook niet rondlopen om de weeën op te vangen omdat ik door mijn benen zak. Dan maar op bed liggen en liggen draaien en keren tot het weer over is. En 2 minuten later hetzelfde.

(Vanaf hier heb ik de uren een beetje moeten gokken, ik had niet meer de fut om te schrijven, dus moest het een beetje uit het geheugen van mij en mijn vriend komen.)

12:45 Omdat de pijn zo hevig is vraag ik of ik in het bad mag, dat in de verloskamer aanwezig is. De vroedvrouw moet even overleggen met de assistent, ze zegt dat dit normaal niet mag wanneer de vliezen al gebroken zijn.

WP_20151107_11_49_44_ProEn toen mochten we naar huis!

13:00 Omdat de harttonen van de baby erg goed zijn mag ik toch even in bad. Ik krijg wel de waarschuwing dat het warme water de pijn wel kan verzachten, maar dat het ook opeens heel snel kan gaan nu!

14u31 Ik zit nu anderhalf uur in bad. De vroedvrouw komt binnen om te vragen of alles nog in orde is. Ze vraagt of ik nog geen druk voel om te persen. Mijn antwoord: “Nee, nog niet. SHIT, NU WEL! OEI!”. Ik moet meteen uit het bad komen, maar ik kan niet rechtstaan.

14u32 Alles moet nu heel snel gaan, er wordt snel een stagiaire bij geroepen om me uit het bad te helpen. Er wordt een poging gedaan om me af te drogen, de vroedvrouw en de stagiaire schuiven me met mijn natte voeten naar het bed. Ik moet op mijn rug gaan liggen, maar wil niet. Er was afgesproken met mijn eigen gynaecoloog dat ik op handen en knieën mocht bevallen. Mijn vriend zegt dit ook tegen de vroedvrouw.

WP_20151107_15_18_51_ProThuis gekomen

14u33 De vroedvrouw begint aan een zin die erop neerkomt dat ik toch op mijn rug moet gaan liggen, dat het van haar niet mag op handen en knieën. Ze kan echter niet uitspreken want *FLOEP* er vliegt een kleintje door de lucht! Ze hebben hem letterlijk uit de lucht moeten opvangen. Ik kon het niet inhouden, had niet eens moeten persen!

14:35 De baby mag bij mij liggen, mijn vriend wordt gevraagd of hij graag de navelstreng wil doorknippen. We geven aan dat we daar nog even mee willen wachten tot de navelstreng is uitgeklopt. Hier wordt gelukkig wel rekening mee gehouden. Ondertussen ligt mijn kleine, perfecte wondertje heerlijk op mij, nog helemaal verbonden en toch lijkt er al zo een afstand te zijn.

14:40 Nu de navelstreng is uitgeklopt mag mijn vriend deze alsnog doorknippen. Gelukkig mag ik mijn ventje dan nog op mijn buik houden tot de placenta geboren is. Daar ben ik blij om, dan heb ik iets om me op te concentreren terwijl ze tussen mijn benen aan het prutsen zijn.

WP_20151108_09_36_02_Pro
Dag 5

14:50 De placenta is geboren! Nu wordt het tijd dat ik voor het eerst enkele meters van mijn mini gescheiden wordt. Vreemd hoe zoiets voelt! Ik voel me helemaal alleen, ook al wordt ik omringd door mensen. De stagiaire die bij de bevalling was frist me een beetje op en wast het bloed weg. Dat zit namelijk letterlijk overal!

14:55 Er wordt beslist dat ik een hechting nodig heb. Daar heb ik me tegen verzet met alles wat ik had. Maar ok, wat nodig is is nodig! Ze vragen of ik mini bij me wil hebben, maar dat doe ik liever niet. Ik weet dat ik weer een paniekaanval ga krijgen en wil hem niet bang maken. Dus mag hij ondertussen lekker huid op huid bij papa liggen.

16:30 Na de geboorte van de placenta moesten we nog minstens 90 minuten in de verloskamer blijven, zodat alles goed in de gaten kon gehouden worden, of er geen bloedingen waren, of de baby het goed deed, … . Nu mogen we eindelijk naar onze kamer! Ondertussen heb ik al een eerste keer borstvoeding mogen geven (zie de allereerste foto uit dit artikel, hij was toen nog maar een uurtje oud!) en mocht hem gelukkig dicht bij mij houden, rechtstreeks op mijn huid. Heerlijk.

WP_20151109_10_45_26_Pro
Dag 6

En dan nu, de belangrijke gegevens uiteraard!

Ons ventje heeft de naam Pieter gekregen. Hij woog 3415 gram en was 50,5 cm bij de geboorte. Zijn hoofdje had een omtrek van 34 cm.

Hij is werkelijk helemaal perfect! En dat zeg ik niet alleen omdat het mijn kind is, hihi. Het “teuthoofdje” dat meestal voorkomt bij een eerste kindje (omdat het hoofdje zo lang in het geboortekanaal zit) was bij hem niet te bespeuren, zijn huid was helemaal gaaf, geen enkel rimpeltje, en meteen na 1 minuut was zijn Apgar-score al 10/10 (waar dat vaak maar 9/10 is). Hier een geweldig trotse, verliefde mama dus!

Hier laat ik het voor nu bij. Ik deel wel nog even mede dat er voorlopig niet heel veel dingen online komen buiten babyupdates, vooral omdat ik op dit moment niet echt veel dingen doe buitenshuis. Boeken ga ik binnenkort wel weer beginnen lezen, als de concentratie terug is. Er komen dus wel nog reviews aan, zo snel mogelijk!
En later deze week probeer ik nog een overzichtje te geven van hoe de eerste week is verlopen. Die is ondertussen al om! Alles gaat zo snel!

Lieve groetjes,

Aislynn

 

Afbeelding

Babyupdate: 40 weken

Daar ben ik weer! Met een update van mijn zwangerschap. Wat dus wil zeggen dat de baby er nog steeds niet is. Verdorie.
(Al moet ik zeggen dat op dit moment er nog niets aan de hand is, maar tussen de enkele uren dat ik dit typ en dit werkelijk online komt kan er veel gebeuren natuurlijk.)

Wat is er momenteel aan het gebeuren?
* Enkele harde buiken, die ik tot een paar dagen geleden nog helemaal niet had dus: vooruitgang!
* Sinds vorige week ergens had ik een klein beetje ontsluiting, nog maar 1 cm, maar het is een begin! En dat nieuws kreeg ik een week geleden al, dus wie weet wat het nu is!
* Rugpijn, al dagen aan een stuk. Paracetamol en kersenpitkussens helpen wel een beetje maar zijn niet alles natuurlijk.
* Krampen aan mijn buik, ook heeeeel sporadisch, maar hé, ik tel alles momenteel als een signaal dat het er bijna zit aan te komen.
* Nachtelijke misselijkheid. Zo erg dat ik echt wat moet eten en wat melk moet drinken voor het weer over gaat. Al kan dat ook zijn door iets verkeerd te hebben gegeten, haha!
* Een blaas ter grootte van een zandkorrel. Een tijdje geleden sprak ik nog van een (hele kleine) knikker. Maar tegenwoordig moet ik alweer terug als ik net ben opgestaan. Gezellig, vooral ’s nachts.

Wat is er nog niet aan de hand? (Of ik heb het niet door…)
* Het verliezen van de slijmprop. Klinkt ongezellig. Maar het hoort er wel bij. En het is voor zover ik weet nog niet gebeurd.
* “Echte” oefenweeën. Toch nog niets wat ik echt kan omschrijven als een wee, niet dat ik er veel ervaring mee heb. Maar wat ze in het ziekenhuis beschrijven dat je moet voelen heb ik in elk geval nog niet gehad.
* Verlies van vruchtwater. Was dat maar zo. Dat was tenminste duidelijk geweest. Dan wist ik dat ik niet lang meer zou moeten wachten op mini!

Hmm, valt het op dat ik niet meer kan wachten? Niet meer wil wachten?
Nee?
En als ik zeg dat ik nog nooit zo heb verlangt naar pijn?  Is het dan wat duidelijker? Uiteraard hoeft het allemaal niet te lang te duren, maar het mag nu wel beginnen opschieten.

In elk geval weet ik wel dat het nooit meer ECHT lang kan duren. Als mini zich niet vanzelf meldt voor de 15de november gaan we over tot inleiding. Dat is toch ook al wat? Ik heb ten minste een “later-dan-dit-wordt-het-echt-niet-datum”. En daar word ik toch een klein beetje blij van.

Maar wat ik vraag: Duim voor mij. Hoop voor mij. En wie weet helpt al die steun wel om het sneller te laten gaan, hihi. Of is mini er al tegen dat jullie dit lezen, je weet maar nooit!

Lieve groetjes,

Aislynn