Afbeelding

Mijn aquarium

Een tijdje geleden kreeg ik van mijn vriend een aquarium. Of ja, het staat al een hele tijd bij hem in de living en hij had besloten dat ik er iets mocht in doen. Heel lief van hem! Ik had allemaal wilde ideeën, zoals pijlgifkikkers, watersalamanders, een baardagaam, …
Het zijn uiteindelijk visjes geworden! Lekker gewoon, maar daarom niet minder leuk.

Geleidelijk aan zouden we er een paar visjes per keer in zetten, om zo de populatie te doen stijgen. Ondertussen zitten er al heel wat visjes in, van verschillende soorten. Ook de inrichting vind ik nu echt prachtig (het was al leuk, maar het leek echt net warboeltje) en ik kon het dan ook niet laten om er wat over te vertellen.

Over de visjes die erin zitten.

images

Als eerste wilde ik in mijn aquarium Guppy’s. De mannetjes hebben echt supermooie kleuren, de vrouwtjes zijn wat minder opvallend maar kunnen ook echt prachtig zijn. Aangezien mijn vriend erg veel weet over vissen en ze zelfs verkoopt in de winkel waar hij werkt kon hij met perfect advies geven over hoeveel visjes erin konden en hoeveel vrouwtjes er per mannetje in moesten. We zijn dan gestart met 2 mannetjes en 4 vrouwtjes.
Ondertussen zijn er al een hele hoop baby’tjes geboren, hopelijk zijn er hier een hele boel bij die het halen tot volwassen Guppy’s!

download                     molly-lyretail-sailfin-silver

Ook gingen er vanaf het begin 2 Molly’s in. Een Black Molly en een Silver Molly. Ik vond ze echt supermooi. Iets groter als de Guppy’s, dus ze zouden er mooi bij passen. Later leerde ik dat de Molly’s nog wel zouden groeien maar dat ze de Guppy’s geen kwaad zouden doen. Ook super! Ondertussen is mijn Silver Molly helaas overleden.
Een tijdje geleden kwam mijn vriend thuis met 2 nieuwe Molly’s, grote dit keer. Ook weer een zwarte en een zilverwitte. Dat was wel even schrikken, ik had niet verwacht dat ze echt ZO groot gingen worden. Nu zwemmen er dus 2 zwarte en een witte vrolijk rond in het aquarium. Het zijn wel 3 vrouwtjes dus veel kleintjes zullen er niet van komen. (Hoewel, de oorspronkelijke Black Molly was zwanger en heeft ondertussen baby’tjes gekregen, dus als daar wat mannetjes van groot worden kunnen we wel aan de kweek.)

tumblr_inline_mozlvadAfO1qz4rgp

Op een dag kwam ik thuis en zaten er opeens 11 Neon Tetra’s in het aquarium. Schattig! Mijn vriend had ze bij wijze van verassing meegenomen, niet alleen voor mij. Een van zijn kameraden had gezegd dat Neon Tetra’s echt niet mochten ontbreken in het aquarium, dus hupla, kwamen zij er ook bij. Ze vallen echt lekker op zo, met hun felle kleurtjes.
Op een keer, toen het licht van het aquarium uit was, schrok ik van een aantal bruine, kleurloze visjes die opeens rond zwommen. Ik had geen idee wat dit kon zijn! Nu bleek dat de Neon Tetra’s ’s nachts hun kleuren “uitzetten” om te slapen. Supercool! Hier had ik echt geen idee van.

glofishDanio_orange4

Nog iets later kwamen er in het aquarium 3 gele Glofish bij. Deze visjes zijn echt fascinerend. Ze zijn best klein maar hun kleur springt er echt uit. Blijkbaar zouden ze onder een blauwe lamp ook echt gaan gloeien. (Dit zijn visjes die niet op deze manier in de natuur voorkomen, deze “skill” is dan ook niet echt nuttig voor een wilde vis.) Ik had er nog niet lang ervoor van gehoord, maar ik was wel meteen verkocht toen ik ze zag. Ze zwemmen schattig door de andere visjes heen en laten zich heel goed zien.

full14421749

Een tijdje geleden besloot ik dat ik een mooie compositie van glazen vazen wilde op de salontafel, met daarin een Kempvis. Je kent ze wel, die vissen met een zwierige staart. Ze zitten in veel winkels in van die kleine bakjes omdat je de mannetjes niet samen mag zetten. Ze gaan dan vechten tot de dood! Zo wilde ik er dus eentje in mijn salontafelvaas. Na een tijdjes bleek het dat het ’s nachts te koud werd voor het arme beestje, en dat is niet goed voor zijn gezondheid. Gelukkig kon hij zonder problemen bij in het grote aquarium, en dat is waar hij nu dan ook gezellig rondzwemt. Heel vaak laat hij zich niet echt zien. Maar hij valt wel meteen op als hij er dan toch eens is.

IMG-20150315-WA0001

Als laatste aanwinst voor mijn mooie aquarium, is er een grote stofzuigervis. Een Ancistrus, om heel moeilijk te doen over de naam. Iedereen heeft wel eens die kleine visjes op de bodem van aquariums gezien, die steentjes opzuigen en het vuil opeten. Zo heb ik er eentje. Maar dan gigantisch! Sinds hij in het aquarium zit heb ik hem niet meer gezien, hij heeft zich hoogstwaarschijnlijk verstopt onder en achter het hout. Jammer, want ik vind hem best wel wat hebben (al vinden veel mensen hem een lelijk ding!

IMG-20150317-WA0001 IMG-20150317-WA0002

En hier is het dan! Uit 2 verschillende hoeken, om te laten zien hoe mooi het echt wel is. Vind ik dan, een ander zijn mening kan ik natuurlijk niet beïnvloeden of iets dergelijk. Het aquarium is echt enorm groot, 240 liter, dus er kan wel een hele boel in. Het zal dan ook niet stoppen bij de visjes die er nu in zitten. Behalve dat er een aantal vissen echt al goed aan de kweek zijn hoop ik om binnenkort nog een paar Glofish te kunnen toevoegen, en wie weet als ik ergens nog wat mooie visjes zie wil ik die ook wel. Ik kan nooit op voorhand zeggen wat ik ga doen, maar dat is mijn omgeving ondertussen wel van mij gewoon.

Ik heb de foto’s van de afzonderlijke visjes in dit artikel niet zelf gemaakt, aangezien visjes maar niet wilde stilhangen in het water, en de foto’s dus altijd bewogen waren. De foto’s van het aquarium zijn vanzelfsprekend wel van mij, aangezien het internet niet over een foto van mijn aquarium beschikt, hihi! Oh, en de stofzuigervis is ook een eigen foto, om te laten zien hoe groot hij is.

Lieve groetjes,

Aislynn

Advertenties
Afbeelding

Middelbareschoolsentiment #2 – Sapje

Zo, een nieuw verhaaltje over oude herinneringen.

Even opfrissen:
P. Zij is een geweldige vriendin waar ik altijd bij terecht kan. We maakten mooie dingen mee samen.
J. Hij is een vriend die echt geweldige humor heeft, waar ik goed mee kan lachen en die een gave heeft voor awesome zijn.
V. Zij speelt niet vaak een hoofdrol, al is ze meestal wel in de buurt. Ze hoort er hoe dan ook bij, en maakt de verhaaltjes echt af!

Dit verhaal speelt zich een jaar na het verhaal van de visjes af. (Dat verhaal kan je HIER teruglezen.) De visjes waren helaas overleden, al hadden ze langer geleefd dan we hadden verwacht. Zelfs na de zomervakantie konden ze weer mee terug naar Brussel! Maar helaas, aan alle mooie liedjes komt een einde.

Maar we bleven natuurlijk zitten met een lege plastic visbak. En er zaten nog meer vrije uren aan te komen waarbij P. en ik door de straatjes in de buurt van de school gingen kuieren. Op een bepaald moment dacht ik “héé, we zouden een nieuw diertje moeten hebben op internaat!!”. Dus ik stelde het voor aan P. en J..

J. Was er eerst niet echt helemaal voor te vinden. Maar P. en ik gingen er toch voor! We gingen terug naar de dierenwinkel waar we onze visjes hadden gehaald om even rond te kijken. Daar zagen we een bakje vol met superschattige Russische dwerghamstertjes. We keken even rond en besloten toen om er toch eentje mee te nemen. Samen met alle benodigdheden uiteraard. Schavelingen, eten, bakje voor water, …

De dame van de dierenwinkel had ons verteld dat we het best een kommetje met water konden geven in plaats van een flesje. Wij wilden graag voor een fles gaan, maar de dame bleef aandringen. Dus hebben we ons laten overhalen en kochten we een kommetje. Vraag me op dit moment alsjeblieft niet waarom, maar we deden het.

Foto0043

Onderweg terug naar school begonnen we te denken over namen. Want ons beestje moest natuurlijk ook een naam hebben. Er kwam van alles aan bod maar de ideale naam kregen we niet. Toen moesten we opeens denken aan J. en aan awesomeness die met hem gepaard gaat. Toen kwamen we uit op evolutie en Homo Sapiens. Maar dat was natuurlijk geen naam voor zo een klein stumpertje. Dus gingen we verder speculeren.

Homo Sapiens, Sapiens, Sapje. En toen kwam het. SAPJE. Dat klonk zo ongelofelijk schattig! En het paste exact bij de schattigheid van dat kleine hummeltje. Dus dat zou het worden.

Ondertussen naderden we de school en bedachten we ons: “Hoe gaan we Sapje ongemerkt naar binnen krijgen?”. Want buiten goudvissen waren huisdieren uiteraard niet toegelaten op internaat. In de dierenwinkel hadden ze Sapje in zo een klein plastic bakje gestopt waar ze bij de slagerij van die salades in doen. Net groot genoeg voor hem maar daar kon hij natuurlijk niet te lang in blijven.

Foto1093Wat een schatje he?

Maar bovendien hadden we ook die zak vol met spulletjes bij. Uiteindelijk besloten we het bakje met Sapje onderin de zak te zetten en voorzichtig de andere spulletjes er overheen te leggen. En zo gingen we door de voordeur weer naar binnen. We werden verschillende keren aangesproken over de zak met spullen die we bij hadden. Vooral het pak schavelingen viel erg duidelijk op. Ik had snel een antwoord bedacht. Op dat moment waren we enkele weken voor de kerstexamens begonnen, en mijn kamer op internaat begon al aardig in de kerstsfeer te raken. Dus ik verzon snel dat we een kerststal gingen bouwen en dat we daar die schavelingen voor nodig hadden. Uiteraard konden P. en ik maar heel moeilijk onze lach inhouden.

We snelden naar boven in de hoop dat het internaat al open zou zijn zodat we alles netjes konden opbergen. En zodat we Sapje uit zijn kleine bakje konden bevrijden. Ook moest er een oplossing gezocht worden voor het houden van een knaagdier, want hoe mini hij ook was, we mochten hem niet hebben op internaat. P., J. en ik besloten hem in mijn kast te zetten tot we een beter idee hadden. Uiteindelijk werd dat betere idee Sapje elke dag wisselen tussen mijn kamer en die van P., zo zou het nog moeilijker worden om betrapt te worden.

De eerste avond was er nog 1 persoon die op de hoogte gebracht moest worden van onze nieuwe aanwinst. V. kwam op mijn kamer en ze hoorde een geluidje. Dat kwam precies uit de kast zei ze. Mijn antwoord was: “Oh ja, we hebben een beest in de kast gezet, niet op letten”. Natuurlijk geloofde ze me niet. Dus zei ik dat ze dan maar de kast moest opendoen als ze me niet geloofde. De blik in haar ogen toen ze Sapje zag was onbetaalbaar. Die schreeuwde gewoon “zijn jullie gek geworden?”, dat was echt heel grappig om te zien!

In de avonden als we op onze kamer waren kon Sapje uit te kast komen. Het arme ding zat al lang genoeg in die donkere kast. Als ik me niet vergis heeft P. ook even een lampje in haar kast gezet om hem overdag wat licht te geven. Na een tijdje besloten we om Sapje overdag achter het gordijn op P.’s kamer te zetten zodat hij genoeg daglicht had. Ook niet onbelangrijk!

Foto1096

Een tweetal weken, misschien drie, ging dit helemaal goed. Maar herinner je je nog dat drinkbakje? Al snel merkten we dat Sapje heel graag zwom in zijn water. Zowat elke dag moesten we hem uit het bakje vissen. Ik weet nog steeds niet waarom hij het deed, ik heb nog nooit een knaagdier zien zwemmen. Maar hij deed het wel.

De volgende paragraaf is niet bedoeld voor gevoelige lezertjes. Het is nooit opzettelijk onze bedoeling geweest om ons lieve, kleine, pluizige bijtertje iets aan te doen, we hebben enkel het advies opgevolgd wat ze ons toentertijd in de dierenwinkel hebben aangeraden.

Op een dag, de examens waren nog niet lang bezig, kwam P. mijn kamer binnen gelopen. Ze was een beetje over haar toeren en zei: “Ik denk dat Sapje dood is!”. Ik ging meteen met haar mee om te kijken wat er aan de hand was. Ik zag Sapje liggen naast zijn drinkbakje, helemaal nat en bewegingloos. Maar ik weigerde te geloven dat hij dood was. Ik pakte een lepel, die heel toevallig in de buurt lag, en porde even tegen hem aan. En ja hoor, hij bewoog nog wat! We besloten hem bij de verwarming te zetten zodat hij weer kon opwarmen. Zijn water hadden we maar in kleine dopjes gedaan zodat hij al niet meer opnieuw kon gaan zwemmen.

De volgende ochtend kwam het harde verdict. Sapje heeft de nacht niet overleefd. Dat was echt heel erg voor ons om te merken. We wisten niet goed wat we op dat moment moesten doen. Het eerste en tweede lesuur hadden we vrij maar het derde uur moesten we een mondeling examen kunstgeschiedenis gaan afleggen. Bij het ontbijt lichten P. en ik J. in over wat we die ochtend hadden aangetroffen.

J. stelde voor om Sapje te gaan begraven in het park waar we tijdens de lessen LO wel eens heen gingen. Daar stonden een hele hoop bomen en zouden we wel een mooi plekje vinden. Zo gezegd, zo gedaan. Ik wikkelde Sapje na het ontbijt in een zakdoek en we vertrokken naar het park. We kozen samen een mooie boom uit en J. groef een grafje. Voorzichtig legde ik Sapje op zijn laatste rustplaats neer en we lieten het koude, zwarte zand boven op zijn kleine lijfje vallen. We spraken om de beurt een paar mooie woorden en maakten van twee takjes een kruisje om het graf te merken.

Na het emotionele afscheid van ons pluizige vriendje was het tijd om weer naar school te gaan. Er was al redelijk wat tijd verstreken en ons examen zat eraan te komen. En aangezien we altijd zo enorm goed voorbereid waren – in het geval van J. echt, in het geval van P. en mezelf kon het wel iiieeetsje beter – wilden we toch nog graag onze samenvattingen, gemaakt door V., nakijken voor we naar binnen moesten. Op school waren we opvallend stil, er werd ons zelfs gevraagd of er iets scheelde. Dus legden we aan wat klasgenoten uit dat we ons huisdiertje net hadden moeten begraven. Vertederende reacties. En ons examen is uiteindelijk wel goed gekomen hoor!

Zo, dit was alweer een stukje van de tijd die ik heb besteed in mijn middelbare schoolcarrière. Ik heb er nog steeds mooie herinneringen aan, en ik durf te wedden dat als je het aan P., J. of V. vraagt dat ze Sapje nog even erg zullen missen als ik. Hopelijk hebben jullie evenveel genoten van het lezen van mijn herinnering als ik van het schrijven!

Lieve groetjes,

Aislynn

 

 

Afbeelding

Middelbareschoolsentiment #1 – Visjes

Een eerste verhaal in deze serie. Het is mijn bedoeling om geweldige herinneringen op te halen aan mijn tijd op internaat en al de geweldige dingen die ik daar uitspookte met mijn beste vriendjes. Ik ga ze even allemaal een initiaal geven, omdat ze ook het recht hebben om zonder vooroorden hun leven te leiden.

Laat ik jullie voorstellen:
P. Zij is een geweldige vriendin waar ik altijd bij terecht kan. We maakten mooie dingen mee samen.
J. Hij is een vriend die echt geweldige humor heeft, waar ik goed mee kan lachen en die een gave heeft voor awesome zijn.
V. Zij speelt niet vaak een hoofdrol, al is ze meestal wel in de buurt. Ze hoort er hoe dan ook bij, en maakt de verhaaltjes echt af!

En hier gaan we dan!

Op een mooie dag hadden P. en ik niets te doen. We hadden een vrije middag, J. en V. hadden een individuele les. Dus P. en ik liepen wat rond in de buurt van de school. We besloten nog eens langs de dierenwinkel te gaan, waar we al enkele keren waren langsgelopen. Maar deze middag gingen we ook écht naar binnen. Vooraan allemaal dierenbenodigdheden. Achteraan was waar “the real magic happened”. Daar zaten diertjes!

We keken onze ogen uit. Tot we een geniaal plan bedachten. Laten we visjes kopen! En als verassing voor J. nemen we er voor hem ook een mee! Zo gezegd, zo gedaan. Dat we nog een uur Frans en 2 uur koor voor de boeg hadden, daar zaten we niet mee. We zouden wel een oplossing vinden.

Buiten onze 3 visjes kochten we ook wat eten, en uiteraard een bakje. Want natuurlijk hadden we dat niet staan op internaat. Toen we weer op school waren deden we de visjes in hun nieuwe bakje en liepen naar het lokaal waar J. zijn les had. We stuurden hem een smsje met “Hee J., hou je van impulsieve aankopen?” Als antwoord kregen we iets in de aard van “Dat ligt eraan.”
J. kwam buiten van zijn les, gaf ons 1 blik, zei  “losers” en liep weer naar binnen. P. en ik kwamen niet meer bij. Uiteindelijk moest hij wel weer naar buiten komen voor de les Frans.

We liepen naar het lokaal, met onze visjes, en zette het bakje op onze bank. Ik weet niet wat de rest van de klas ervan vond, maar de leerkracht heeft een groot deel van de les besteed aan het praten met ons over “les poisson” en “poison”, van lesgeven kwam niet veel in huis. Heerlijk.
Ook de koorles verliep interessant, met visjes onder onze stoel. Ze hebben het gelukkig wel overleefd. Al zag de leraar er niet zo heel gelukkig uit dat we deze gasten bij hadden.

visjesBlubber, Spot, Bobby en Luchtbel

Na enkele dagen wilde V. ook graag een visje. Geen probleem, tijdens het eerstvolgende vrije uur snelden we naar de winkel om er ook voor haar een uit te kiezen. Ze bleven met z’n allen gezellig op mijn kamer staan, daar kwam het meeste volk en was er altijd wel iemand om ze gezelschap te houden.

De eerste uitdaging kwam eraan: Paasvakantie. Wat nu gedaan? Iedereen kent wel die tabletjes die je aan vissen kan geven om een vakantie te overleven. Zo eentje gooiden we ook bij onze visjes. En we hoorden achteraf dat de poetsvrouw ze ook eten gaf als ze er toevallig was (waarvoor dank!).

Toen de vakantie omwas, merkten we echter iets op. Een van de vissen was verdwenen! Er lag geen vissenlijkje, hij kon niet uit de bak gesprongen zijn, we vonden geen verklaring. P. was verdrietig, het was namelijk Spot, haar visje, die verdwenen was.
Na lang nadenken en veel detectivewerk kwamen we tot een oplossing! Spot was een feeënpeetouder! Hij was verdwenen uit onze bak om een ongelukkig kindje blij te gaan maken! Daar fleurde P. weer van op.

Ondertussen zijn alle visjes helaas overleden, maar we hebben er een hele tijd plezier aan beleefd. Zelfs de zomervakantie hebben ze (miraculeus) overleefd dat jaar!

Ik hoop dat dit eerste verhaaltje jullie heeft kunnen bekoren, velen zullen volgen!

Lieve groetjes,

Aislynn