Afbeelding

Babyupdate: Babyborrel

Zoals vorige week beloofd, vandaag een verslagje van onze babyborrel.

Na al verschillende weken (zeg maar maanden) te hebben nagedacht over wat we precies wilden doen hadden we een week voor het zo ver was nog niet echt veel klaar. De zaal was er. Maar dan.

Ideeën bleven maar veranderen, mensen bleven bevestigen, afzeggen, opnieuw bevestigen of ze er al dan niet zouden zijn (vooral fijn voor de aantallen bij bestellingen, echt … ) Een lang verhaal kort: er moesten dringend beslissingen genomen worden!!

Met het chaotische verloop van mensen die bleven afbellen of bevestigen hadden we op den duur geen idee meer van hoeveel personen we konden verwachten en een bestelling doen voor 100 – 150 – 90 – 110 of misschien 130 personen is nogal moeilijk. Dus gokten we maar op 120 personen, en de rest zouden we wel zien.

(Achteraf bleek natuurlijk dat we veeeeeeel te veel hadden voorzien, maar ach, beter te veel dan te weinig?)

Ok, alle bestellingen gedaan, alles in huis wat we nodig hadden.
Het weekend van de babyborrel brak aan. Onze ouders en grootouders haalden bestellingen op, de cava werd gekoeld en de frisdrank werd geleverd naar onze zaal. Op zondagochtend gingen we alles klaarzetten.

DSCI1090

Zondagochtend, 9u. De eerste dingen in de zaal worden klaargezet, de bordjes om de weg te wijzen opgehangen.
Om 10 uur arriveerden de eerste vrienden om te helpen met de tafels op hun plek te zetten en te decoreren, groentjes te snijden voor de gezonde hapjes en erna nog broodjes te smeren. 300 stuks! Maar dat liep echt gesmeerd, dat had ik niet verwacht. (Haha, you see what I did there? ^^ )

Wanneer alles nog maar net klaar was kwamen de eerste gasten al! Vanaf dat moment heb ik niet echt meer een besef van wat er precies allemaal in de keuken gebeurde. Ook de foto’s die ik nog wilde maken van de zaal, het eten en andere dingen zijn er nu niet. Want na die eerste gasten volgden er nog een paar. En toen een hele stormloop! Helaas moest mijn vriend nog werken dus het eerste uur stond ik alleen iedereen te ontvangen, cadeautjes aan te nemen en mensen te bedanken. Pieter sliep op dat moment lekker in de draagdoek bij mij, zo had iedereen hem meteen gezien en kon hij toch wat genieten van rust (niet zoals mijn voeten, auw!)

Toen mijn vriend dan uiteindelijk toch aangekomen was ging het maar door, mensen bleven komen. Ik had gehoopt af en toe wat te kunnen rondlopen om wat uitgebreider te babbelen met de gasten, maar dat zat er de eerste tijd niet in. De rustpauzes voor mijn voeten en mijn stem werden bepaald door Pieter. Als hij honger had kon ik even gaan zitten om hem rustig eten te geven. En dan ging het weer door.

En voor ik het wist begonnen mensen ook weer te vertrekken, raakte de zaal overvol en toen weer leeg. En uiteindelijk, toen er niet meer veel mensen over waren, kon ook ik iets lekker eten. Kervelsoep! (Gelukkig was er nog wat over, anders stond ik daar schoon.)

Opnieuw konden we rekenen op de vrienden en, om te helpen met alles weer op te ruimen. Het afval in zakken, de tafels opruimen, de afwas doen en de keuken schoonmaken.
Om 23u was alles eindelijk klaar en konden we lekker naar huis. Met een hele hoop overschot van eten, waarvan we zo veel mogelijk hebben proberen uitdelen.

De conclusie van deze dag: Het was enorm leuk en gezellig, maar ook supervermoeiend. En ik kan zeggen dat het nooit was gelukt zonder de hulp van onze ouders, zus, vrienden, om de hele dag te helpen zowel voor, tijdens als na het feest. Maar ik had het niet anders willen doen! (Ok, misschien iets minder om te eten?) Uiteindelijk hebben we ongeveer 130 mensen mogen verwelkomen, van wie we prachtige cadeautjes hebben mogen ontvangen. Langs deze weg ook nog eens enorm bedankt!

En als laatste nog een oproepje: Wie er nog foto’s heeft van deze dag mag ze mij altijd bezorgen, dan hebben wij er ook iets meer als de foto hierboven, die ik toch nog op het einde van de dag heb laten maken. ❤

Lieve groetjes,

Aislynn

Advertenties
Afbeelding

Review: De bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine

Met dank aan Uitgeverij Clavis voor het recensie exemplaar.

Dit was een boek dat ik echt meteen wilde lezen toen ik de korte inhoud in de catalogus zag. Dat, samen met de geheimzinnige titel en omslag van het boek, deed mijn fantasie op hol slaan!

Mijn verwachting

Ik hoop in dit boek een goede dosis verbeelding van de auteur te vinden, een hoop onverwachte dingen en vooral gewoon een vlot verhaal om te lezen. Eens ik het boek in handen had probeerden mijn ogen al een gat door de omslag te branden om te zien wat erin zou staan, maar omdat ik nog een ander boek aan het lezen was mocht ik er van mezelf nog niet in beginnen.

De auteur

Ransom Riggs is geboren in 1980 en groeide op in Florida. Hij studeerde Engelse literatuur aan Kenyon College en film aan de University of Southern California. Hij werkte aan enkele kortfilms voor het internet en blogde tot hij werd gevraagd om The Sherlock Holmes Handbook te schrijven. In 2011 bracht hij het eerste deel van een trilogie uit, De bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine.

Het verhaal

Jacob groeit op in Amerika, als kleinzoon van een vluchteling van de oorlog. Hij heeft altijd een heel goede band gehad met zijn grootvader. De laatste tijd gaat opa echter snel achteruit. Tot Jacob hem op een dag dood terug vind in het bos achter zijn huis. Vermoord, op een gruwelijke manier.
Toen hij klein was vertelde opa altijd ongelofelijke verhalen over zijn eigen kindertijd. Hij vertelde over de oorlog, over hoe hij werd achtervolgd door monsters, terecht kwam in een weeshuis met kinderen die allemaal verschillende gaven hadden (zoals onzichtbaar zijn, zweven, …). Ook waren er foto’s die bij de verhalen hoorden, zodat hij kon bewijzen dat het echt was. Hoe ouder Jacob werd, hoe minder hij opa echter geloofde en hoe meer hij naar de foto’s keek, hoe meer hij ervan overtuigd was dat ze waren getrukeerd.
Als hij opa dood vind ziet hij opeens een monster in het bos, precies zoals opa altijd had beschreven. Jaren geleden was hij al gestopt met geloven in de monsters, en aangezien niemand hem geloofde besloot hij dat het maar een verzinsel van zijn fantasie was. Tot hij met een psychiater sprak.
Nachtmerries achtervolgen Jacob, zijn psychiater krijgt hem niet overtuigd dat het maar dromen zijn en na een aantal sessies besluit Jacob dat hij naar het oude weeshuis wil waar zijn grootvader vroeger zat. Om het verleden te begraven.
De psychiater vind dit onverwacht een heel goed idee en overtuigd Jacobs ouders om hem te laten gaan.
Eenmaal op het eiland, helemaal in Europa, vind hij het weeshuis – waar niemand in de buurt durft komen – en op de een of andere vreemde manier komt hij terecht in een tijdlus. Binnen de lus vind hij de kinderen waar zijn opa altijd over heeft gesproken. Ze bestaan echt! De foto’s waren niet getrukeerd. Ze leven daar al jaren onder het toeziend oog van mevrouw Peregrine. Jacob leert de kinderen kennen, die in feite al een hoogbejaarde leeftijd hebben bereikt maar binnen de lus voor eeuwig jong blijven. Samen met het vriendinnetje van zijn grootvader ontdekt hij dat hij zelf ook speciaal is. En dat hij – en iedereen in de lus, met mevrouw Peregrine in het bijzonder – in gevaar is. De monsters (hulsels en schepsels) liggen op de loer en komen steeds dichterbij!

Verder ga ik het verhaal niet verklappen, ik wil geen onthullingen doen over het spannende einde van dit eerste deel van een trilogie.

Mijn mening

Jeugdboeken moeten er vlot door gaan, ongeacht of de lezer nu 13, 23 of 53 jaar oud is. En dat is in dit geval zeker zo! Ik kon me maar moeilijk losmaken van de bladzijden, dus moeten stoppen met lezen omdat de trein aankwam in het station waar ik moest zijn waren echt geen leuke momentjes.
Het verhaal heeft me zeker weten te bekoren, ik was verbaasd om te lezen dat dit echt een origineel verhaal was, niet iets wat ik al eerder had gelezen. Ook de schrijfstijl zorgde ervoor dat ik mee in het verhaal werd gezogen.
Wat een mooi pluspunt is: De aanwezigheid van alle besproken foto’s in het boek! Achteraan las ik dat het echte foto’s waren, die mensen jarenlang hebben verzameld. Heel bijzonder om te zien en super voor de geest om precies te zien wat de auteur voor ogen heeft met zijn beschrijvingen.
Voor mij zeker geen teleurstelling en ik kan echt niet wachten tot ik het volgende deel in mijn handen krijg!

De bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine – €19,95
Te koop bij onder andere Bol.com en Standaard Boekhandel

Laat me weten of jij het boek wil lezen, of al gelezen hebt!

Lieve groetjes,

Aislynn

Afbeelding

Review: In de ban van de wolf

Zo, hier ben ik dan eindelijk (!) met de review van een – in mijn ogen – fantastisch boek.
(Wegens technische problemen is dit niet eerder online kunnen komen, mijn excuses hiervoor. Maar ik ben net op tijd om het voor de boekvoorstelling online te krijgen, joepie!)

Als eerste nog even de flaptekst:

De veertienjarige Esther woont in een saai dorpje in de Pyreneeën en leidt een doodnormaal leven. Ze heeft een bijbaantje in de supermarkt, helpt haar moeder in het huishouden en wil met haar vriendinnen naar een feestje. Maar aan dat zorgeloze leventje kom een einde … Op een avond, als Esther alleen thuis is, dringen drie mannen het huis binnen en vallen haar aan.  Ze spuiten een vreemde vloeistof in haar nek en bedreigen haar. Voor Esther weet wat er gebeurt, zijn ze weer verdwenen. De volgende dag is alles anders. Esthers lichaam lijkt niet meer hetzelfde. Ze wordt sterker en sneller, en haar zintuigen zijn hypergevoelig – maar ze is niet veilig. De drie mannen maken jacht op haar … Wat willen ze in hemelsnaam?

Een meeslepend en spannend verhaal met scherpe tanden en wilde haren, dat je zal laten huilen naar de maan. Voor lezers vanaf 14 jaar.

Zo, dan weten we even allemaal wat ik wist voor ik aan het boek ging beginnen.
Dan laat ik hieronder ook even de cover van het boek zien.

download

Als eerste wil ik het even hebben over deze cover. Dat is uiteraard het eerst wat je te zien krijgt van een boek en het geeft ook meteen een eerste indruk mee. Ik had de cover al gezien voor ik het boek mocht ontvangen, maar toen ik het boek uit de verpakking haalde was ik toch nog aangenaam verrast. Het is een matte cover, met enkel een afbeelding van een meisje met een pels rond zich, de titel en de uitgeverij. Erg simpel, maar meteen ook erg krachtig. Dit sprak me meteen aan en ik bedacht me dat ik dit boek ook uit het rek zou nemen als ik het in de boekhandel zag staan.
Edit: Ik kreeg als reactie van de auteur dat ik wat dingetjes gemist heb aan de cover (gelukkig ben ik niet de enige die het heeft gemist, hihi). Als je goed kijkt zie je dat het meisje op de cover niet zomaar een bontmantel draagt, maar dat er voor haar neus door een wolvenstaart door zit! Ook is er een wolvenpoot te zien. En dan nog, heel mooi afstekend tegen al het blauw, zijn de gele wolvenogen. Die had ik wel al gezien maar nu werd er mijn aandacht specifiek op gevestigd. Ook dit geeft mooi aan waar het om draait. Het duidelijke gezicht tegenover de vage achtergrond geeft ook weer aan dat het om verandering draait. Ik vind het prachtig om te zien hoeveel denkwerk hierachter zit en hoe veel je steeds opnieuw kan ontdekken.

Het volgende wat ik met een boek doe, na een inspectie en het goedkeuren van de voorkant, is het omdraaien om de flaptekst te kunnen lezen. Dit geeft een tweede indruk over het boek en bevestigt meestal mijn gevoel bij de cover. Deze flaptekst vond ik erg vaag maar porde me wel aan om verder te lezen in het boek. Ik zag niet meteen de connectie tussen de titel en de beschrijving, dus daar had ik wel wat bedenkingen. Achteraf kon ik wel inzien dat er echt niet meer in mocht staan dan wat er staat om geen belangrijke dingen te verklappen.

Het verhaal

In het boek maken we kennis met Esther. Zij is een doodnormaal meisje dat bij haar moeder woont. Haar vader is bijna nooit thuis door zijn werk. Op een avond wordt ze overmeesterd door 3 mannen die iets bij haar inspuiten. Op dat moment heeft ze nog geen idee wat dat is. Ze mag aan niemand iets zeggen en de mannen zeggen dat ze gaan terug komen. Enkele weken later zijn de mannen inderdaad terug, ze overmeesteren haar en haar moeder deze keer en ze willen ze dat Esther verandert. Ze heeft echter geen idee waar ze het over hebben. Om haar te straffen dienen de mannen haar moeder ook een middel toe. Zij kan hier niet tegen en haar hart lijkt het te begeven. Stiekem kan Esther een vriend van haar vader, Hector, bellen die haar komt redden.
Hector neemt haar onder zijn hoede en samen vluchten ze naar een andere stad. De enige voorwaarde: ze mag geen contact opnemen met haar vader. In deze stad moet Esther een heel nieuw leven opbouwen. We maken kennis met de schoolomgeving en komen in situaties terecht die elke school wel kent: Nieuwe vriendschap, pestkoppen, een schoolliefje, het rebels zijn van een tienermeisje, …
Esther leert Jonathan kennen. Hij lijkt haar meteen te begrijpen. Na een tijdje worden ze hechte vrienden. Dagen gaan voorbij en Esther begint wat in het nieuwe ritme te komen. Af en toe denkt ze terug aan de 3 mannen. Het enige wat ze eraan heeft overgehouden zijn overgevoelige zintuigen en een voorkeur voor rauw vlees. Maar daar probeert ze mee te leren omgaan.
Opeens, als ze Hector aan het helpen is met hout hakken, verandert Esther in een wolf. Haar instincten zorgen ervoor dat ze een van Hector’s paarden wil aanvallen. Ze heeft geen idee van wat er gebeurd! Net op tijd wordt ze tegengehouden door een andere wolf. Dit blijkt Jonathan te zijn! Hij helpt haar met jagen en met omgaan met haar nieuwe gedaante. Vanaf dat moment zijn ze onafscheidelijk. Esther moet aan Jonathan 1 ding beloven, namelijk dat ze de mannen nooit zal geven wat ze willen.

Hoe het verhaal afloopt ga ik uiteraard niet vertellen! Wel kan ik zeggen dat er de nodige spanning in het boek zit. Het is erg moeilijk om te stoppen met lezen, ik verslond pagina na pagina en binnen minder dan 3 uur had ik het boek uit! Verschillende thema’s komen aan bod en ik kan me voorstellen dat menig tienermeisje zich kan vergelijken met het leven van Esther. Op het wolvengedeelte na dan uiteraard. Ook vind ik het super dat minder voor de hand liggende dingen aan bod komen. Esther en Jonathan die hun familie kwijt raken, genmutatie, Esther die een moeilijke tijd door maakt. Dit is niet waar je meteen aan denkt bij een ontspannend jeugdboek, maar het loopt allemaal zo vloeiend in elkaar over!

Conclusie

Over dit boek kan ik alleen maar zeggen dat het een echte aanrader is, ik was er zo lovend over dat ook mijn papa het wil gaan lezen, dus ik ben benieuwd of zijn mening dezelfde is als die van mij!

Christine Charliers heeft hiermee een fantastisch eerste boek uitgebracht en ik kan niet wachten om meer van haar te lezen!

In de ban van de wolf – €19,95
Te koop bij onder andere Bol.com en Standaard Boekhandel

Hopelijk kan ik jullie hiermee overtuigen om het ook te gaan lezen!

Lieve groetjes,

Aislynn

Afbeelding

De TMI- TAG

Hoi! Nog eens een keertje een TAG. Ik vond het de vorige keer best wel leuk om allemaal vragen in te vullen dus dat ga ik nog een keertje doen. Deze keer eentje met To Much Information, te veel informatie dus. 50 vragen die niemand stelt!

1: Wat heb je aan?
Dat is een bordeaux joggingsbroek, een t-shirt met een uit en beige trui met het opschrift “Fall in love forever”. Echt een comfortabele outfit die er ook nog eens leuk uit ziet (vind ik persoonlijk).

2: Ben je ooit verliefd geweest?
Jazeker, op dit moment ben ik zelfs smoorverliefd op mijn lieve vriend.

3: Heb je ooit een verschrikkelijke breakup gehad?
Ja, dat kan je wel zeggen. Het gaat dan niet over enorm veel liefdesverdriet achteraf (hoewel ik er ook zo eentje heb) maar gewoon over emotioneel helemaal op zijn. En opgelucht dat het eindelijk achter de rug is.

4: Hoe groot ben je?
Ik denk 1m62, dat was toch de laatste keer dat ik gemeten werd 😀

5: Hoeveel weeg je?
Moeilijke vraag aan een vrouw, nietwaar? Mijn gewicht schommelt een beetje, maar het zit altijd een beetje rond de 65 kg.

6: Heb je tattoos?
Nee, die heb ik nog niet. Ik zou er wel een aantal willen, maar de angst voor naalden is momenteel nog iets te groot.

7: Heb je piercings?
Ja! Ik heb in elk oor 2 gaatjes (al zijn die allemaal wel geschoten, een half puntje dan?) en ik heb een navelpiercing. Momenteel hoeft er niet per sé iets bij te komen, al vind ik een extra gaatje

8: OTP? (one true paring, een koppel dat je perfect bij elkaar vindt passen)
Hmm, dat is heel erg moeilijk. Ik denk dat er in elk koppel wel iets is wat hun niet perfect maakt, want niemand is perfect. Of is dat te veel negatief denken? Hier kan ik niet meteen op antwoorden.

9: Favoriete serie?
Op dit moment denk ik dat dat “Scorpion” is. Een geweldige serie die momenteel speelt op “Vier”, als ik me niet vergis. Maar na 2 afleveringen (en dus ook 2 weken) kon ik echt niet meer wachten op het vervolg, dus ging ik op internet zoeken en zo verder kijken. Echt super, stelt je niet teleur!

10: Favoriete bands?
Tgoh, die heb ik niet echt denk ik. Als ik dan echt iets moet uitzoeken ga ik terecht komen in het genre WizzardRock (Wat is dat? –> Een heel genre gebaseerd op Harry Potter). En daarin komen dan “Ministry of Magic” en “The Moaning Myrtles” naar boven. Al zijn er nog zo veel meer!

11: Mis je iets?
Iets niet echt, iemand wel. Er zijn bepaalde mensen die al lange tijd niet echt meer deel uit maken van mijn leven of die ik heel weinig hoor. Het zou leuk zijn om terug wat meer contact te hebben en elkaar wat vaker te spreken. Misschien moet ik dat de komende tijd ook wat meer zelf gaan doen, mensen weer aanspreken.

12: Favoriete liedje?
Dat is heel moeilijk. Ik luister weinig naar de radio en moet dat opnieuw gaan terugvallen op WizzardRock. En dan misschien wel een van deze liedjes:

13: Hoe oud ben je?
22 op dit moment, over een paar weken 23! *Feestje*

15. Wat is je sterrenbeeld?
Ram(p)

16. Kwaliteit of eigenschap die ik zoek in een partner?
Eerlijkheid. Met mij kan je echt over alles praten, en er moet al heel erg veel gebeuren voor ik het niet meer vind kunnen. Zolang het maar eerlijk gebeurd en ik niet achteraf achter allerlei dingen moet komen.

17. Wat is je favoriete quote?
Opnieuw zo een moeilijke vraag. Hier heb ik echt geen antwoord op. Ik ben niet echt van de quotes. Je moet leven naar je eigen idealen, niet naar die van een ander. Maak daar maar een quote van eigen bodem van.

18. Wat is je favoriete acteur?
Tom Felton, zonder twijfel. Onderstaande foto is er dan ook eentje die ik erg koester!

IMG_3713

19. Wat is je favoriete kleur?
Limoengroen

20. Harde muziek of zachte muziek?
Zachte muziek, lekker ontspannend!

21. Waar ga je naartoe als je verdrietig bent?
Ik kruip lekker weg in een holletje gemaakt van dekens op mijn bed.

22. Hoe lang douche je?
Tussen de 10 minuten en een uur. Een bad nemen duurt dan weer standaard veel langer.

23. Hoe lang doe je erover om je klaar te maken in de ochtend?
Ik kan gewoon uit mijn bed rollen, kleren aantrekken, even opfrissen en vertrekken. Niet lang dus.

24. Ben je ooit in een fysiek gevecht geraakt?
Als je telt dat er met 2 wordt gevochten en/of geslagen dan niet.

25. Wat is een turn-on?
Een beetje sportief zijn (maar niet té).

26. Wat vind je een afknapper?
Gebrek aan ambitie!

27. Wat is de reden waarom je een blog bent gestart?
Ik had de nood om gewoon alles van me af te kunnen schrijven. En ik ben niet het type persoon dat een dagboek erg goed kan bijhouden. Dit gaf me de motivatie om door te gaan omdat ik ook gewoon mooi kan volgen hoe de site stukje bij beetje verder groeit.
En wie weet kan ik nog iemand inspireren met mijn verhaal? Dat is nog een mooie reden om het verhaal op internet te zetten en het niet zomaar in een boekje te schrijven.

28. Heb je angsten?
Ja, en best veel. Maar de ergste is denk ik dan SLAKKEN! Bah, van die vieze, slijmerige beestjes.

29. Wat heeft je voor het laatst aan het huilen gemaakt?
Uuhm, een scene in een serie die toevallig op tv was.

30. Wanneer was de laatste keer dat je zei dat je van iemand houdt?
Net nog in een berichtje, en gisterenavond “live”.

31. Wat is de betekenis achter de naam van je blog?
Het is een naam die ik mezelf heb gegeven jaren geleden. Aislynn betekend “droom” en dat past wel heel erg bij wie ik ben.

32. Wat is het laatste boek dat je hebt gelezen?
Dat moet er een zijn uit de Wicca-serie van Cate Tiernan.

33. Wat is de laatste serie die je hebt gezien?
SCORPION! Al is die nog niet af dus.

34. Wie is de laatste persoon waarmee je hebt gepraat?
Mijn lieve buurvrouw.

35. Wat is de relatie tussen jou en de laatste persoon die je een bericht hebt gestuurd?
Dat was mijn lieve vriend.

36. Wat is je favoriete eten?
Moeilijke. Miracoli met kaassaus, gewoon uit een pakje dus. Maar qua vers gekookt eten is dat rijst met kip en currysaus.

37. Waar wil je nog graag naar toe?
Heel graag nog eens terug naar Lloret, maar Japan is echt mijn droombestemming. Daar een beetje rondgaan en alle aspecten van het lang zien.

38. De laatste plaats waar je was?
Gaat dat gewoon over plekken dicht bij huis? Dan was dat Genk. De laatste plaats waar ik op vakantie was, is Lloret.

39. Heb je een crush?
Neen.

40. Wat was de laatste keer dat je iemand hebt gekust?
Gisterenavond.

41. Wat was de laatste keer dat je je beledigd voelde?
Ook gisterenavond, al gaat het nu gelukkig niet over dezelfde persoon.

42. Wat is je favoriete smaak in snoepjes?
Groene appel, zo zuur mogelijk.

43. Welke instrumenten speel je?
Klarinet. Dat doe ik al 13 jaar. Ik heb tijdens mijn middelbare opleiding ook 4 jaar pianoles gekregen, maar dat is echt niet mijn ding.

44. Wat is je favoriete sieraad?
Ik denk dat dat mijn zilveren oorbellen met veren zijn. (Dat zijn dan zilveren veren, geen pluimen hoor.)

45. Wat is de laatste sport die je hebt gedaan?
Paaldansen!

46. Wat is het laatste liedje dat je hebt gezongen?
Ik denk dat er dat een liedje van K3 was. Nu ze overal in het nieuws komen en je echt niet meer om de liedjes heen kan blijven ze ook extra gemakkelijk in je hoofd zitten. Dus zal het er wel eentje zijn denk ik.

47. Wat is je favoriete openingszin?
Als je me niet ziet staan, ga ik wel zitten, als je me niet niet ziet zitten, ga ik wel liggen, als je me niet ziet liggen dan val je dus op me.

48. Heb je die openingzin wel eens gebruikt?
Nee, haha, ik hou me niet echt bezig met openingszinnen gebruiken. De meeste zijn ook zo fout! Zo ook deze.

49. Wat is de laatste keer dat je hebt ge-chillt?
Telt nu? Ik zit lekker rustig op het gemakje te tokkelen op de computer, tv op de achtergrond en geen druk.

50. Wie geef je de tag door?
Iedereen die hem graag zou doen mag van mij hoor. Dit vind ik een beetje een stomme vraag maar ok 😀

Zo, ik hoop dat ik hiermee een heleboel vragen heb beantwoord waar het antwoord echt niet nodig was. Ik had wel iets ergere vragen verwacht. Maar het was best leuk om in te vullen. Dan is deze TAG tot zijn recht komen namelijk!

Lieve groetjes,

Aislynn

Afbeelding

Boekvoorstelling

Een hele tijd geleden nam ik via een hint van een andere blogster – en superlieve penvriendin – Steffie contact op met auteur Christine Charliers. (Kijk HIER voor de blog van Steffie, YakiBooki) Zij was op zoek naar Belgische, Vlaamse bloggers om haar debuutroman te reviewen. Als ik even heel eerlijk ben. Wie gaat er beter samen met boeken dan ik?

Ik nam na een gesprekje met Christine contact op met de uitgeverij. En een tijdje dacht ik dat er geen reactie ging komen. Tot ik een paar dagen geleden deze mooie uitnodiging in mijn mailbox vond!

In de ban van de wolf

Op deze website kan je alvast wat meer lezen over Christine Charliers en over haar boek.

www.christinecharliers.be

Het boek gaat me worden toegestuurd en dit zal ik, na het te hebben gelezen uiteraard, uitvoerig bespreken. Ik kan met jullie wel al de korte samenvatting delen die ik van de site heb geplukt. Zij jullie ook zo benieuwd als ik?

De veertienjarige Esther woont in een saai dorpje in de pyreneeën en leidt een doodnormaal leven. Ze heeft een bijbaantje in de supermarkt, helpt haar moeder in het huishouden en wil met haar vriendinnen naar een feestje. Maar aan dat zorgeloze leventje kom een einde… Op een avond, als Esther alleen thuis is, dringen drie mannen het huis binnen en vallen haar aan. Ze spuiten een vreemde vloeistof in haar nek en bedreigen haar. Voor Esther weet wat er gebeurt, zijn ze weer verdwenen. De volgende dag is alles anders. Esthers lichaam lijkt niet meer hetzelfde. Ze wordt sterker en sneller, en haar zintuigen zijn hypergevoelig — maar ze is niet veilig. De drie mannen maken jacht op haar… Wat willen ze in hemelsnaam?
(Dit boek is voor lezers vanaf 14 jaar)

Ook van de boekvoorstelling zal ik een stukje schrijven. Ik kijk er enorm naar uit, hoewel het ook nog wel een hele tijd wachten is. Zo spannend! De eerste keer dat ik dit kan gaan doen, maar ik ben er heel erg blij mee. En hopelijk gaat het niet bij deze ene keer blijven.

Zo, een kort berichtje voor een kleine mededeling met een grote impact voor mij!

Lieve groetjes,

Aislynn

Afbeelding

Schrijven!

Vandaag besloot ik om EINDELIJK mijn post te gaan beantwoorden. Ik had namelijk al brieven liggen van maanden geleden. Volgens mij zelfs nog van begin november! Dus dat werd echt wel tijd.

Ok, nu is er inderdaad wel van alles gebeurd de laatste tijd, waaronder examens en een geweldige vriend die veel tijd verdient! Dus heb ik ook een briefje getypt om mijn lieve penvriendjes alles uit te leggen. Zo kon ik die brief een aantal keer printen en moest ik niet alle uitleg verschillende keren schrijven. (Ik weet het, een beetje lui, maar ach!)

WP_20150119_21_18_11_Pro (1)

 

Ik heb natuurlijk ook een klein briefje erbij gedaan om maar niet alleen die getypte brief te versturen en om natuurlijk ook nog te antwoorden als ik een onbeantwoorde brief had liggen! En een kerstkaart! Want ik had nog geen kerstkaarten gestuurd. Dus dat deed dan nu maar in een keer. De enveloppen zijn dan ook lekker gevuld.

WP_20150119_21_19_39_Pro (1)

Toen ik daar eens mee bezig was besloot ik om ook maar naar alle vrienden een kerstkaartje te sturen. En dan ook maar naar iedereen die graag wilde. Dus ging ik aan het schrijven. Ondertussen staat de teller op 8 brieven en 13 kerstkaartjes (de kaartjes in brieven niet meegeteld dan). En er kunnen er daar nog bij komen tot morgenmiddag. Laat die adresjes maar komen, hihi!

WP_20150119_20_47_24_Pro (1)

Zo, mijn kerstperiode zit er bijna op, maar toch nog niet helemaal! Kerst mag voor mij heel het jaar door blijven! Daarom heb ik ook de hashtag #ChristmasAllYearLong in mijn kaartjes geschreven. En dat wordt nu ook mijn moto! Ik blijf gewoon het hele jaar in de stemming. De liedjes zitten ook nog gewoon in mijn hoofd, dus dat komt wel goed!

Lieve groetjes,

Aislynn

Afbeelding

Middelbareschoolsentiment #2 – Sapje

Zo, een nieuw verhaaltje over oude herinneringen.

Even opfrissen:
P. Zij is een geweldige vriendin waar ik altijd bij terecht kan. We maakten mooie dingen mee samen.
J. Hij is een vriend die echt geweldige humor heeft, waar ik goed mee kan lachen en die een gave heeft voor awesome zijn.
V. Zij speelt niet vaak een hoofdrol, al is ze meestal wel in de buurt. Ze hoort er hoe dan ook bij, en maakt de verhaaltjes echt af!

Dit verhaal speelt zich een jaar na het verhaal van de visjes af. (Dat verhaal kan je HIER teruglezen.) De visjes waren helaas overleden, al hadden ze langer geleefd dan we hadden verwacht. Zelfs na de zomervakantie konden ze weer mee terug naar Brussel! Maar helaas, aan alle mooie liedjes komt een einde.

Maar we bleven natuurlijk zitten met een lege plastic visbak. En er zaten nog meer vrije uren aan te komen waarbij P. en ik door de straatjes in de buurt van de school gingen kuieren. Op een bepaald moment dacht ik “héé, we zouden een nieuw diertje moeten hebben op internaat!!”. Dus ik stelde het voor aan P. en J..

J. Was er eerst niet echt helemaal voor te vinden. Maar P. en ik gingen er toch voor! We gingen terug naar de dierenwinkel waar we onze visjes hadden gehaald om even rond te kijken. Daar zagen we een bakje vol met superschattige Russische dwerghamstertjes. We keken even rond en besloten toen om er toch eentje mee te nemen. Samen met alle benodigdheden uiteraard. Schavelingen, eten, bakje voor water, …

De dame van de dierenwinkel had ons verteld dat we het best een kommetje met water konden geven in plaats van een flesje. Wij wilden graag voor een fles gaan, maar de dame bleef aandringen. Dus hebben we ons laten overhalen en kochten we een kommetje. Vraag me op dit moment alsjeblieft niet waarom, maar we deden het.

Foto0043

Onderweg terug naar school begonnen we te denken over namen. Want ons beestje moest natuurlijk ook een naam hebben. Er kwam van alles aan bod maar de ideale naam kregen we niet. Toen moesten we opeens denken aan J. en aan awesomeness die met hem gepaard gaat. Toen kwamen we uit op evolutie en Homo Sapiens. Maar dat was natuurlijk geen naam voor zo een klein stumpertje. Dus gingen we verder speculeren.

Homo Sapiens, Sapiens, Sapje. En toen kwam het. SAPJE. Dat klonk zo ongelofelijk schattig! En het paste exact bij de schattigheid van dat kleine hummeltje. Dus dat zou het worden.

Ondertussen naderden we de school en bedachten we ons: “Hoe gaan we Sapje ongemerkt naar binnen krijgen?”. Want buiten goudvissen waren huisdieren uiteraard niet toegelaten op internaat. In de dierenwinkel hadden ze Sapje in zo een klein plastic bakje gestopt waar ze bij de slagerij van die salades in doen. Net groot genoeg voor hem maar daar kon hij natuurlijk niet te lang in blijven.

Foto1093Wat een schatje he?

Maar bovendien hadden we ook die zak vol met spulletjes bij. Uiteindelijk besloten we het bakje met Sapje onderin de zak te zetten en voorzichtig de andere spulletjes er overheen te leggen. En zo gingen we door de voordeur weer naar binnen. We werden verschillende keren aangesproken over de zak met spullen die we bij hadden. Vooral het pak schavelingen viel erg duidelijk op. Ik had snel een antwoord bedacht. Op dat moment waren we enkele weken voor de kerstexamens begonnen, en mijn kamer op internaat begon al aardig in de kerstsfeer te raken. Dus ik verzon snel dat we een kerststal gingen bouwen en dat we daar die schavelingen voor nodig hadden. Uiteraard konden P. en ik maar heel moeilijk onze lach inhouden.

We snelden naar boven in de hoop dat het internaat al open zou zijn zodat we alles netjes konden opbergen. En zodat we Sapje uit zijn kleine bakje konden bevrijden. Ook moest er een oplossing gezocht worden voor het houden van een knaagdier, want hoe mini hij ook was, we mochten hem niet hebben op internaat. P., J. en ik besloten hem in mijn kast te zetten tot we een beter idee hadden. Uiteindelijk werd dat betere idee Sapje elke dag wisselen tussen mijn kamer en die van P., zo zou het nog moeilijker worden om betrapt te worden.

De eerste avond was er nog 1 persoon die op de hoogte gebracht moest worden van onze nieuwe aanwinst. V. kwam op mijn kamer en ze hoorde een geluidje. Dat kwam precies uit de kast zei ze. Mijn antwoord was: “Oh ja, we hebben een beest in de kast gezet, niet op letten”. Natuurlijk geloofde ze me niet. Dus zei ik dat ze dan maar de kast moest opendoen als ze me niet geloofde. De blik in haar ogen toen ze Sapje zag was onbetaalbaar. Die schreeuwde gewoon “zijn jullie gek geworden?”, dat was echt heel grappig om te zien!

In de avonden als we op onze kamer waren kon Sapje uit te kast komen. Het arme ding zat al lang genoeg in die donkere kast. Als ik me niet vergis heeft P. ook even een lampje in haar kast gezet om hem overdag wat licht te geven. Na een tijdje besloten we om Sapje overdag achter het gordijn op P.’s kamer te zetten zodat hij genoeg daglicht had. Ook niet onbelangrijk!

Foto1096

Een tweetal weken, misschien drie, ging dit helemaal goed. Maar herinner je je nog dat drinkbakje? Al snel merkten we dat Sapje heel graag zwom in zijn water. Zowat elke dag moesten we hem uit het bakje vissen. Ik weet nog steeds niet waarom hij het deed, ik heb nog nooit een knaagdier zien zwemmen. Maar hij deed het wel.

De volgende paragraaf is niet bedoeld voor gevoelige lezertjes. Het is nooit opzettelijk onze bedoeling geweest om ons lieve, kleine, pluizige bijtertje iets aan te doen, we hebben enkel het advies opgevolgd wat ze ons toentertijd in de dierenwinkel hebben aangeraden.

Op een dag, de examens waren nog niet lang bezig, kwam P. mijn kamer binnen gelopen. Ze was een beetje over haar toeren en zei: “Ik denk dat Sapje dood is!”. Ik ging meteen met haar mee om te kijken wat er aan de hand was. Ik zag Sapje liggen naast zijn drinkbakje, helemaal nat en bewegingloos. Maar ik weigerde te geloven dat hij dood was. Ik pakte een lepel, die heel toevallig in de buurt lag, en porde even tegen hem aan. En ja hoor, hij bewoog nog wat! We besloten hem bij de verwarming te zetten zodat hij weer kon opwarmen. Zijn water hadden we maar in kleine dopjes gedaan zodat hij al niet meer opnieuw kon gaan zwemmen.

De volgende ochtend kwam het harde verdict. Sapje heeft de nacht niet overleefd. Dat was echt heel erg voor ons om te merken. We wisten niet goed wat we op dat moment moesten doen. Het eerste en tweede lesuur hadden we vrij maar het derde uur moesten we een mondeling examen kunstgeschiedenis gaan afleggen. Bij het ontbijt lichten P. en ik J. in over wat we die ochtend hadden aangetroffen.

J. stelde voor om Sapje te gaan begraven in het park waar we tijdens de lessen LO wel eens heen gingen. Daar stonden een hele hoop bomen en zouden we wel een mooi plekje vinden. Zo gezegd, zo gedaan. Ik wikkelde Sapje na het ontbijt in een zakdoek en we vertrokken naar het park. We kozen samen een mooie boom uit en J. groef een grafje. Voorzichtig legde ik Sapje op zijn laatste rustplaats neer en we lieten het koude, zwarte zand boven op zijn kleine lijfje vallen. We spraken om de beurt een paar mooie woorden en maakten van twee takjes een kruisje om het graf te merken.

Na het emotionele afscheid van ons pluizige vriendje was het tijd om weer naar school te gaan. Er was al redelijk wat tijd verstreken en ons examen zat eraan te komen. En aangezien we altijd zo enorm goed voorbereid waren – in het geval van J. echt, in het geval van P. en mezelf kon het wel iiieeetsje beter – wilden we toch nog graag onze samenvattingen, gemaakt door V., nakijken voor we naar binnen moesten. Op school waren we opvallend stil, er werd ons zelfs gevraagd of er iets scheelde. Dus legden we aan wat klasgenoten uit dat we ons huisdiertje net hadden moeten begraven. Vertederende reacties. En ons examen is uiteindelijk wel goed gekomen hoor!

Zo, dit was alweer een stukje van de tijd die ik heb besteed in mijn middelbare schoolcarrière. Ik heb er nog steeds mooie herinneringen aan, en ik durf te wedden dat als je het aan P., J. of V. vraagt dat ze Sapje nog even erg zullen missen als ik. Hopelijk hebben jullie evenveel genoten van het lezen van mijn herinnering als ik van het schrijven!

Lieve groetjes,

Aislynn